Πάλι τα ξημερώματα
με μεθυσμένο βήμα
μιλάω στον αυγερινό
για το δικό μου κρίμα.
Του λέω δικά μου μυστικά
με τη ντροπή στα μάτια
τα σβήνει επάνω εκεί ψηλά
δικά μου όνειρα κομμάτια.
Τα μυστικά μου, αυγερινέ,
κρύψτα καλά να μη τα δούνε.
Ρίξε βροχή βρε ουρανέ
τα μάτια να πλυθούνε.
Να μη φανεί το δάκρυ μου
να μη φανεί η ντροπή μου
λύγισα στην αγάπη μου,
έχασα την ψυχή μου.
©2023 Δημήτριος Μόνιος
Αρθρογράφος – Ποιητής

Μπραβο Ταξιδευτη