Ποίημα
Λευκός καπνός
σε βουνί ασημένιο
Η ώρα του Θεού
κατεβαίνει τρέχοντας
Αναρριχώμαι σε συκιά κατάξερη
Να τον εισπνεύσω ποθώ
Κι ας γκρεμιστώ στο τέλος
Τα χελιδόνια άργησαν
φέτος
Θωρώ την περσινή φωλιά τους
Γερή στων καιρών τα γυρίσματα
Η δική μου
πλιθιά και κεραμίδια
ριγμένα στη λάσπη
ακόμη προσμένουν
Στον κήπο ο Ιωάννης
σκαλίζει την ιστορία του
Σήμαντρο ακούγεται
ωραίας εκκλησιάς
Η Πλατυτέρα χαμογελάει
με συγκατάβαση
Ακόμη να αποστηθίσω το
κατά Αγάπη ευαγγέλιο
Λούζεται σε νερό θολό
χαρούμενος σπουργίτης
Δίψα σαν τη δική μου
δεν έχει νοιώσει
Τα πετεινά του ουρανού
πιο πλούσια από μένα είναι
Πώς να το ερμηνεύσει τώρα αυτό
τούτο το πάμπτωχο ποίημα…
©️2025 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
