ΤΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΗΡΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΑΣΗ ( ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ )

Ο Αντώνης δούλευε από νύχτα μέσα στα νερά τα παγωμένα, ερχόταν και έτρεμε από την κούραση, δε μπορούσαν ν΄αντιδράσουν, σα ναρκωμένοι ήταν και οι δυο.

«Σήκω Αντώνη εγώ δε μπορώ ! Να λέει η μάνα …»
«Τι έγινε τώρα, σήκω -σήκω κάτι έχει το παιδί !»

Τελικά ο πατέρας σαν να κατάλαβε κάτι, άκουγε και τη μικρή που έσκαγε από το κλάμα, με πολύ κόπο άρχισε να σέρνεται στην πόρτα.

«Το μαγκάλι το μαγκάλι» φώναζε και δίνει μια σπρωξιά, με όση δύναμη του είχε μείνει στην πόρτα, που ευτυχώς άνοιξε, και μπήκε ο παγωμένος αέρας .μέσα σε λίγο το μυαλό και το σώμα άρχισε να αντιδρά …

«Τι κάναμε ; Πως έγινε ; φώναζαν και οι δυο μαζί – «Το παιδί ;»

Η μικρή είχε μελανίαση και την άρπαξαν, κοιτάζονταν σαν χαζοί δεν πίστευαν τι έπαθαν !
Τρέχει ο Αντώνης με το παιδί έξω στον καθαρό αέρα, ευτυχώς η μικρή άρχισε να παίρνει πιο ήρεμη μορφή ανάσανε ήρεμα τώρα, παραλίγο θα πεθαίνανε όλοι.
Αυτό μόνο τούς είχε κάνει να αρχίσουν να ψάχνουν πια για άλλο σπίτι κοντά στην παλιά γειτονιά τουλάχιστον να έχουν κάποιον κοντά τους, σε μια ώρα ανάγκης.
Η δουλειά του πια είχε στρώσει κατά πολύ, με τα αδέλφια του όλοι μαζί το πάλευαν. Από τη νύχτα όλοι μαζί στη δουλειά και ο παππούς ακόμα. Τα χέρια τους παραμορφωμένα και όλο κοψίματα η δυο μικροί από τα αδέλφια έκαναν μαχαλά, «πούλαγαν δηλαδή στους δρόμους», μετά τον καθαρισμό της πατσάς έπιασαν μερικά εστιατόριά και τους προμήθευαν, αυτή ήταν η δουλειά του Αντώνη η βραδινή, ξεκουραζόταν λίγο το απόγευμα και έβγαινε κάθε βράδυ να εισπράξει τα χρήματα από τους εστιάτορες. Από τον πάτερα τούς και τον θείο τους την έμαθαν όλοι την δουλειά αυτή ήταν η ζήση τους, Τσιριγώτικης καταγωγή τα γερόντια Σμύρνη η γιαγιά !
Μια μέρα η Μαρίκα η μάνα της μικρής, πέρναγε ένας μανάβης βγαίνει για λίγο, να πάρει φρούτα που ήθελε, αφήνει το μωρό στο σπίτι που κοιμόταν, η γκαζιέρα άναβε μαγείρευε.
«Ε πόσο θα κάνω !» …σκέφτηκε …
Δεν προλαβαίνει να κοιτάξει όλα τα πράγματα του μανάβη και ακούει φωνές, γυρνά και τι να δει; Στην παράγκα να βγαίνουν καπνοί από μέσα, τα πόδια στο κεφάλι και τρέξιμο την ανηφόρα.
«Βοήθεια ! – Βοήθεια το παιδί μου !» …ούρλιαζε …
Τρέχουν ο μανάβης και οι γείτονες, το βουνό κακοτράχαλο και κοβόταν η ανάσα της να ανεβεί ,ένας άνθρωπος μπαίνει μέσα και αρπάζει τη μικρή που έκλαιγε …
Απελπισμένη η μάνα έβλεπε το σπίτι να λαμπαδιάζετε πια από τη φωτιά τίποτα δεν έμεινε, μέσα σε πολύ λίγη ώρα μόνο στάχτες … Έπεσε στα γόνατα με το παιδί αγκαλιά και έκλαιγε απαρηγόρητη πια …
«Τι άλλο θεέ μου ;»

Με τα πόδια πια ξεκίνησε για την Νίκαια, εκεί μόνο μπορούσε να πάει … τηλέφωνα ακόμα δεν υπήρχαν εκεί. Έμειναν πάλι με τον παππού και έψαξαν για άλλο σπίτι, βρήκαν δυο στενά πιο πάνω πάλι σε προσφυγικό βέβαια, άλλα με δυο δωμάτια κουζίνα έξω και λουτρό, ήταν τα παλιά διώροφα με ξύλινες σκάλες οδός Βοσπόρου.
Μερικά πράγματα τους έδωσε η γειτονιά που χρόνια ολόκληρα ήταν φίλοι τους, κάποια άλλα από σεντόνια και τέτοια η μάνα της από την Κρήτη, και σιγά σιγά το έστησαν το σπιτικό τούς. Η νονά της μικρής, από κοντά, ότι μπορούσε κι αυτή βοήθησε και πολλοί άλλοι. Ο νονός της Ηρώς έδωσε υφάσματα έτσι σιγά- σιγά, σε λίγο διάστημα η Μαρίκα το είχε κάνει ένα πολύ καλαίσθητο σπιτάκι η νοικοκυροσύνη της μοσχοβόλαγε παντού όσο για τα φαγητά της; Όλοι μίλαγαν για αυτήν και πόσο τυχερός ήταν ο Αντώνης το μόνο που όλοι πια την φώναζαν οι περισσότεροι η Μαρίκα η Κρητικιά, έτσι η Ηρώ μεγαλώνοντας αργότερα. Έπαιζε σε μια αυλή γύρω γύρω σπιτάκια παλιά, με τσίγκους το ταβάνι τους τα περισσότερα, στου παππού τη γειτονιά, πάντα. Κόσμο πολύ γεμάτο και πολλά παιδάκια, είχαν και μια μικρή αυλή, με μια συκιά μεγάλη στην μέση.

©2023 Αναστασία Βάττη

Αρθρογράφος – Συγγραφέας