Παλεύω με φαντάσματα τις νύχτες
Τις σκέψεις μου να διώξω προσπαθώ
και μες τη μοναξιά μου ήρθες
και μέσα μου φωνάζω ‘Σ΄αγαπώ’.
Αρρώστια του μυαλού μου, με τρελαίνεις
και μέσα μου φωνάζει μια φωνή
σαν φάντασμα τις νύχτες γύρω φέρνεις
του φόβου μου ακούγεται η κραυγή.
Ξυπνάω μες τη νύχτα και σε ψάχνω
σαν άστρο σε μια νύχτα σκοτεινή
στη φαντασία μου αγάπη μου καλπάζω
και σου μιλώ σ΄ένα χαρτί χωρίς φωνή.
Με μια φωτογραφία ζω και ελπίζω
χαμένος στων ονείρων μου την πλάνη
σου μιλάω, σ΄αγγίζω και δακρύζω.
Θλίψη απόγνωσης με πιάνει.
Η σκέψη σου μαχαίρι στο κορμί μου
που κόβει και πονάει την καρδιά
ματώνει απ΄το βάθος η ψυχή μου,
δεν θέλω να θυμάμαι πια.
©2023 Δημήτρης Μονιός
Αρθρογράφος – Ποιητής

Καλό, πολύ καλό