Ποίηση – Λεύτερα όνειρα –

Ποίημα

Πυροβολούν τον ουρανό με μαύρο οι συνωμότες
μα είναι αδιάλυτο το μπλε
Ασυννέφιαστοι βαδίζουν οι ήλιοι στην αχλή τού φθινοπώρου
Σέ κίτρινους πάπυρους των καιρών,
κολλυβογράμματα στην λήθη ξαποστένουν ώσπου κάποιος
να δρασκελήσει τα βουνά
από νιότη μεθυσμένος κι έρωτα
Με λόγο πύρινο να χτίσει νέους Παρθενώνες
Ίσως χιλιάδες χρόνια χρειαστούν για να ξυπνήσει η δίψα
αυτή, που σβήνει ο θάνατος κάτω από κρύα μάρμαρα
Και τότε,
Θα μυρίσουνε ξανά τα περιβόλια
φλισκούνι και βασιλικό, δυόσμο και άγρια μέντα
Θα είναι κόσμοι λεύτεροι
αμάραντα ρόδα στις αυλές
και κάτω απ’ την Ακρόπολη,
θα σε μεθούν τα γιασεμιά από άστρα φιλημένα
Ο Απόλλωνας θα παίζει λύρα στις Καρυάτιδες
πασιχαρής, ευδαίμων,
καθώς θα πλέκουν τα μαλλιά με γιούλια και κυκλάμινα
με φρέσκιες ανεμώνες.
Μυριόκαλή μου λευτεριά,
λύσε το κεφαλοπάνι
Τα μάτια σφούγγα τού Χριστού
παιδί, να πάει να παίξει
Μην του μιλάς για τον σταυρό, άσε να μεγαλώσει,
νάα φτιάξει ο γύφτος τα καρφιά οι .. άγιοι.. το στεφάνι.
Λιόκαλη μέρα,
τρύπωσε στης νύχτας τον φεγγίτη
μην φοβηθείς τούς ίσκιους της, κοιμούνται αποσταμένοι
Έλα μαζί μου,
Χόρεψε ένα φλαμένκο τάγκο
Για λευτεριά ποθώ κι εγώ να λένε τα όνειρά μου…

©️2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια