Μην τρέχεις ξοπίσω μου Χρόνε
Με κυνηγάς, με κυνηγάς…
Ανοίγεις διαδρομές μεσ στις “σκιές”
στα συναισθήματα που έρχονται στο φως .
Μη μου γυρεύεις Χρόνε να ξαναζώ
τις ίδιες σκοτεινές στιγμές
βάζοντας δήθεν τις δικές σου αποχρώσεις.
Μη στέλνεις ζοφερές και άγριες μορφές
που κάνουν τα στήθη μου να αναριγούν
και ενώ τα χείλη μου σιωπούν,
ματώνουν και αιμορραγούν
τα φύλλα της ψυχής μου.
Σκέψεις μου στέλνεις χρόνε σκοτεινές,
Σκέψεις που δεν τις θέλω να τις ζω
Άσε με να αναζητήσω το παιδί
που έχω στη ψυχή μου
Αυτό που κλαίει και βογκά,
όταν ξυπνούν οι μνήμες απ τα παλιά
αρχεία του χρόνου που έχουν ξεθωριάσει.
Μη μου κλέβεις Χρόνε τις στιγμές!
Πάρε πίσω τις σκοτεινές και ανήλιαγες αιχμές,
που στέλνεις για να με τρομάξεις
Είναι η ψυχή και η καρδιά μου Φως.
Μη γίνεσαι Χρόνε κλέφτης φοβερός,
τις στιγμές αυτές θέλω να μου επιστρέψεις.
Μην τρέχεις ξοπίσω μου λοιπόν.
Όταν ο πόνος γίνεται δυνατός,
Γίνε για μένα Χρόνε, φίλος και αδελφός,
για να με συμπονέσεις.
©2023 Μαριάνθη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα