
🍂ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ🍂
Φθινοπώριασε.
Θα μου λείψεις, θάλασσα.
Θα σε σκέφτομαι.
Πρέπει να είμαι παιδί
της ποίησης και της θάλασσας.
Δεν εξηγείται αλλιώς
που νιώθω ορφανό
στην πρώτη στέρησή σας.
Δίχως την έμπνευσή σας,
παραπαίω σαν αρχάριος ακροβάτης
και με πιάνει ακραιφνής πανικός.
Είδες, θάλασσα;
Από ‘κεί που είχα στερέψει
από κάθε είδους όρεξη,
πάλι μ’ έκανες να κάτσω να γράψω
ένα ολόκληρο ποίημα,
και μάλιστα να βρω τη διάθεση για πολυλογία.
Μα δε χωράνε όσα θέλω να σου πω
σ’ ένα ποίημα χαϊκού,
εκτός κι αν έχει συνέχεια
και σπάει τον κανόνα,
όπως σπας εσύ τα όρια
όταν είσαι πελαγωμένη
μ’ αυτά που βλέπεις στη στεριά
και μήτε κυματοθραύστες,
μήτε αμμουδιές και βράχια,
μήτε δρόμοι και κτίσματα άλλα
σ’ εμποδίζουν να βγεις
να τα ξεπλύνεις όλα,
μαζί κι εμένα, που έχω κολλήσει
σε άγονες σκέψεις
και περιγράφω το τι κάνω
ακόμη και την ίδια στιγμή που το κάνω,
βγαίνοντας απ’ το θέμα μου
κι έπειτα σιωπώντας απότομα,
χωρίς συνοχή στα λεγόμενά μου, σύμφωνα με άλλους,
μα, κατ’ εμέ, βγάζοντας πάντα νόημα…
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
