Ποίημα
Με άφησα κάπου στο παρελθόν
στην παιδική μου ηλικία.
Εκεί, στις κίτρινες σελίδες βιβλίων
που κάποτε διάβαζα.
Εκεί, στο υπόγειο του παλιού σπιτιού
που σκόνη μαζεύουν.
Στην εικόνα ενός παιδιού που γελά.
Στην μνήμη που σαν δαίμονας με κυνηγά.
Με άφησα, στον δρόμο που πέρασε ο χρόνος.
Εκεί, που έμαθα να ζω με τα λάθη μου,
στην μοίρα που με κυνηγά απ’ την γέννα.
Σ’ ένα βράδυ που η περιέργεια σκότωσε τον φόβο.
Εκεί, που οι αναμνήσεις δάκρυα γίνονται
και τα φιλιά, σκιές με εποχές ντυμένα.
Εκεί, σε μια λάμπα που τρεμοπαίζει,
που γύρω της μια νυχτοπεταλούδα
μου λέει χορεύοντας
πως ο δρόμος που διάλεξα
δεν έχει ουράνιο τόξο.
Με άφησα εκεί,
απλά για να θυμάμαι.
©2023 Αμαλία Κέντρου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα