Ποίηση – Τυχαία Συνάντηση Χωρίς Λαλιά –

Ποίημα

Και τότε σε είδα …
ήταν σαν να σ΄αντίκρυζα για πρώτη φορά,
σαν να συναντούσα μια ματιά
που είχε κλέψει δυο φιλιά.
Ένα πέλαγο φουρτουνιασμένο μυστικών
που κρύβει τα θεριά που σε κυνήγησαν,
τους Δαίμονες που σε πλήγωσαν,
τις σειρήνες που σε λάτρεψαν.
Στάθηκα έκπληκτη στη γωνιά
που όρισε η μοίρα,
που βάφτισε ‘τυχαία συνάντηση χωρίς λαλιά’.
Άφησα την αμηχανία και την ειρωνεία ν΄ανασάνουν
να σου δώσουν τον χρόνο να χαλαρώσεις,
να συνηθίσεις την αναγκαία σιωπή
που θα κρύψει όλα όσα δεν θα πούμε,
όλα όσα θα εκμυστηρευτούμε στην ψυχή.
Έμεινα ακίνητη …
σαν ξεχασμένο άγαλμα μιας ξεπεσμένης θεάς
σαν βιασμένη Πηνελόπη χιλιάδων μνηστήρων,
που κουράστηκε ν΄αντιστέκεται …
Ο Οδυσσέας μου
όχι δεν είσαι ο Οδυσσέας μου,
εκείνος χάθηκε σε τρικυμίες που δεν έχουν λησμονηθεί.
Παραδόθηκε στην αγκαλιά του Ποσειδώνα
θύτης και θύμα μιας άσκοπης ζωής.
Εσύ είσαι απλώς
ο Έρωτας που ξεγελάστηκε
και αιχμαλωτίστηκε γυμνός …
Είσαι …
μια τυχαία συνάντηση χωρίς λαλιά …

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Αρθρογράφος – Συγγραφέας