Ποίηση – Οι Έρωτες του Facebook –

Ποίημα

Παιδιά δεν είμαι όμορφη ούτε και γκομενάρα
μα τώρα εις το facebook, πώς έγινα κουκλάρα;
Αναρωτιέμαι πως μπορούν, τόσοι να μ’ αγαπάνε
μα όλοι να’ ναι ανώνυμοι, σαν μου το μολογάνε.
Βάζουνε ψεύτικο όνομα, θύματα παριστάνουν
κι αν τους στριμώξεις στρίβουνε
κι αλλού πάνε και ψάχνουν.
Εγώ ιδέα δεν είχα στου face τα παιγνίδια
Το είχα μόνο κι έβαζα, της ποίησης στολίδια.
Το θάρρος που το βρίσκουνε; Άρχισα να ρωτάω
κι ας έχουν τις γυναίκες τους, μου λένε “σ’ “αγαπάω”
Που χάθηκε ηθική; Ο γάμος στα σκουπίδια;
κι όλοι ζητούν να παίζουνε στο ίντερνετ παιγνίδια;
Τώρα μου λέει ο καθείς, ότι πως μ’ αγαπάει.
Τι βλέπουν άραγε σ’ εμέ; Η λογική ρωτάει;
Πάρε που εξηντάρηδες χήροι και χωρισμένοι
όλοι για μένα καίγονται, λένε οι καημένοι.
Ακόμα κι οι εικοσάρηδες, σ’ εμένανε κολλάνε
κι ότι την κότα τη γριά, πάντοτε προτιμάνε.
Μου λένε το χαμόγελο, μ’ ότι ερωτευτήκαν
και με την πρώτη τη ματιά στον έρωτα καήκαν.
Απ ‘τα πολλά εκόντεψα κι εγώ να το πιστέψω
πως είμαι ακόμα όμορφη κι όλους θα τους μαγέψω.
Κι ότι ακόμα πως περνά, φαίνεται η μπογιά μου
πιστεύω και αγάλλεται, για λίγο η καρδιά μου.
Ξεχνάω τα χρονάκια μου, εξήντα που βαράνε
κι είναι δεκαοχτάχρονοι, οι κτύποι που κτυπάνε.
Γίνετε από την αρχή, σαν έφηβη η καρδιά μου.
Ίσως να μην είναι αργά, να βρω τον έρωτά μου.
Αρχίζω κι ονειρεύομαι, αγάπες και λουλούδια
πως παληκάρια σφάζονται, μου τραγουδούν τραγούδια.
Μα κρίμα ! Άλλα μαρτυρά, όταν μες στον καθρέφτη,
το πρόσωπό μου το κοιτώ κι η προσωπίδα πέφτει.
Στενάζω τότε με καημό, στα νιάτα τα χαμένα,
σαν δεν μπορεί ο έρωτας, να ξαναρθεί για μένα.
Το κάθε πράμα στον καιρό, στα νιάτα είν ‘ που ταιριάζει
του facebook ο έρωτας …ψεύτικος ! Με τρομάζει.

 ©2014  ΜΑΡΟΥΛΛΑ ΠΑΝΑΓΟΥ

Αρθρογράφος – Λογοτέχνης

Σατιρική Ποίηση
Νότιος Αφρική