ΕΝΟΧΗ

Μπλεγμένη και αξεδιάλυτη η σκοτεινή ρίζα της κραυγής.
Από λάσπη γεννημένη, άλικο έσερνε φουστάνι της ντροπής.
Έλεος στον θάνατο γυρεύει, στο σιγοτραγούδισμα του ανέμου.
Σταλαγματιά νερό από πάγο στο χρυσοκίτρινο φύλλο της αγάπης.
Τέσσερις μουλάδες
πού πάνε για νερό
στου χάρου το πηγάδι
μου έφεραν να πιώ.
Με μάτια γουρλωμένα
στα πέρατα της γης
τα πέταλα του χάνει
άλογο της ζωής.
Μια συμβουλή για δώρο
μαχαίρι κοφτερό
στην ξαφνιασμένη σάρκα
μαύρο ήταν το νερό.
Ποτέ δε θα σωπάσω
να σιγοτραγουδώ
δροσούλα να γυρεύω
σε ίσκιου ουρανό.
Φουρμάζει το αλογάκι
στο φως της αστραπής
θηλιά το νυφικό της
ανάσα μη χαθείς.
Κάθε μέρα ένα καινούριο φταίξιμο πνίγει το παλιό.
Ένα ποτήρι ρακί η περηφάνια χύνεται σε ροδοπέταλα
μαζί με τη φωνή σου.
Ξυπνά η μνήμη, στεφάνι αγκαθωτό στο βλέμμα τής αυγής
και το ζευγάρι νιόπαντρο των αστεριών στη δύση.
Η νύφη μαγεμένη
κακό είχε ριζικό
ο θάνατος φωνάζει
ανοίχτε μου να μπω.
Σε στήθια ζεσταμένα
αφήστε με να μπω
κρυώνω στο σκοτάδι
το άλογο νεκρό
κόκκινο το φεγγάρι
δάκρυ μεταξωτό
σφραγίστε το πηγάδι
ανοίξτε μου να μπω
μια νύφη μαγεμένη
απόψε αγαπώ
στα στήθη της μαχαίρι
φιλί θανατερό.
Μάνας κακιάς βλαστάρι
έφυγε δίχως νου
αερικό εχάθη
σε αγκάλη αλλουνού
Άλογο το σκοτάδι
φουρμάζει σαν στοιχειό
βάφτηκε το μαχαίρι
στης φλέβας τον αφρό …
Έσβησε η αμαρτία στην πηχτή λάσπη της ντροπής
γυρεύει απόκριση η τρέλα
που ξεψυχά στην κόχη της απόγνωσης …

 ©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια