Η ειρήνη ορθώνεται ξανά και ξανά,
ανάβει κάθε βράδυ τα καντήλια
που είναι σβηστά στις εκκλησίες
και ξαποσταίνει όταν η νύχτα αποκοιμιέται για λίγο,
σχεδόν όλοι αδέρφια
κι όμως το μίσος μοιράζει το αίμα,
μοιράζονται οι καρδιές
και η γόνιμη γη γεμίζει νεκρούς.
Η ειρήνη ψηλώνει τα χέρια στον Θεό
και παρακαλεί, γονατίζει , προσεύχεται,
για το αίμα που γίνεται νερό
στο βωμό της άδικης παραπλάνησης,
βάζουν φωτιά στη ρίζα
που μετρά χιλιάδες ρίζες ανθρώπων αδερφών
και τις πετάνε, κάποιες τις θάβουν,
άλλες σκόρπιες τις τρώνε τα πουλιά.
Η ανθρωπότητα μάχεται
Και χάνεται στην άβυσσο της πίκρας,
του πένθους, της φτώχειας,
η ειρήνη κατρακυλά,
χάνεται για λίγο
αλλά πάλι προς τη δική της δόξα τραβά,
ορθώνεται μαζί με την πίστη και την ελπίδα ξανά!
©2023 Κατερίνα Ηρακλέους
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα