Ε Ρ Ω Τ Α Σ – ΠΙΚΡΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ –

Ποίημα

Πικρό χαμόγελο
Εκείνος την άφηνε φεύγοντας
νέο κορίτσι, ερωτευμένο
με το κορμί να λαχταρά
το σμίξιμό με το κορμί του
Εκείνη ξάγρυπνούσε με την σκέψη του
μετρώντας ώρα την ώρα
τις μέρες που αργά περνούσαν
Πως θα γυρίζει πάντα
της είχε πει, ξανά κοντά της
Κι ήταν τα λόγια του παρηγοριά
στης μοναξιάς τις ώρες
Όπως του είχε υποσχεθεί
και εκείνη τον περίμενε να ‘ρθει,
να θυμηθεί πως ήτανε γυναίκα
Με την ψυχή της
να πονάει από αδημονία
στην αγκαλιά του έπεφτε,
όταν γυρνούσε μυρίζοντας
θαλασσινό αέρα, αλμύρα,
λαμαρίνα και άγνωστα λιμάνια
Το σμίξιμο τους ιερό, γιόρταζε
λες και ο ίδιος, ο Έρωτας
σαν το κορμιά τους σμίγανε
Δύο πουλιά που αντάμα πέταγαν
να αγγίξουν τον παράδεισο
Μισές ψυχές που ενώνονταν
μία ψυχή να γίνουν
Σε ένα λιμάνι, σε ένα αεροδρόμιο,
σε ένα μαύρο σύννεφο
ξαναγγενιόταν και πέθαινε
Μισή ψυχή, μισό κορμί,
απέμενε ξανά για να τον περιμένει
καθώς τα χρόνια την ζωή, παρέσερναν
την νιότη προσπερνώντας
Εκείνος γύριζε πάντα
κουβαλώντας την δική του ζωή
σε μιά βαλίτσα που παρέμενε κλειστή.
Γεμάτη με τα ρούχα του
και αντικείμενα προσωπικά,
περίμενε σε μιά γωνιά έτοιμη
και βιαστική για το ταξίδι
Εκείνη αποδέχτηκε την ζωή της,
αγκαλιάζοντας την ηρεμία
της γνώριμης μοναξιά της
Στις αναμνήσεις φύλαξε
στοργικά τον έρωτά τους
Ασυνείδητα ένα πικρό χαμόγελο
ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της
Οι μέρες της κυλούσαν ατάραχες
σε ασπρόμαυρο φόντο
Μα πίσω απ΄αυτήν τη μασκαράτα,
κάτι βαθιά μέσα στην ψυχή της
Θυμόταν, λαχταρούσε, δάκρυζε

©2024 Αγλαΐα Κεφαλά

Αρθρογράφος – Ποιήτρια