Ποίημα
Έναν στίχο στο κορμάκι σου σκαλίζω
η ανασαιμιά μου, πάνω σου καυτή
της ζωής όλα τα πρέπει φυλακίζω
και του έρωτα κρατάμε το κλειδί!
Ένα ρίγος, μια γλυκιά ανατριχίλα
ασυγκράτητος στου πόθου την ορμή
ξεδιπλώνω της καρδιάς όλα τα φύλλα
πάνω στο αγαλματένιο σου κορμί!
Φλογερόχρυσες της μέρας ηλιαχτίδες
σε χαϊδεύουν σπιθαμή προς σπιθαμή
και τη νύχτα δυο μικρές πυγολαμπίδες
λάμπουν πάνω στην υπέρτατη στιγμή!
Ολομόναχοι στον αναστεναγμό μας
ένα σώμα, μια ψυχή κι άλλος κανείς
κάθε λογική και παραλογισμός μας
χάνονται στα πέρατα της ηδονής!
©2024 Χρήστος Χριστόπουλος
Αρθρογράφος – Ποιητής

Ομολογώ πως είναι η πρωτη φορά που σε διαβάζω…. ο άλλος ο Χρήστος είχε δίκιο τελικά… είσαι καλός….