Ποίημα
Οποιοδήποτε πένθος
μόνο του πενθεί,
ο πόνος σέρνει τον πόνο
μόνος του,
τα βλέμματα κοιτάζονται μεταξύ τους δευτερόλεπτα
κι ύστερα τα καταπίνει το βόλι,
οι καρδιές αρπάζονται από τον φόβο του θανάτου,
το αίμα σέρνει το αίμα μόνο του
κι αφήνει σταγόνες στα νεκρά μονοπάτια,
το πένθος μοναχικό, βουβό στάζει μοιρολόι,
καταπίνεις άνθρωπε όλο κόμβους από απώλειες,
πένθος η προσφυγιά,
ο ξεριζωμός,
η ελπίδα της επιστροφής χωρίς τέλος
όλοι πενθούμε μόνοι μας!
©2023 Κατερίνα Ηρακλέους
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Μικρές, πικρές αληθειες
Δυνατό