Ποίημα
Πνίγομαι μέσα σε πέλαγα βαθιά
και στου καημού τα δίχτυα.
Δεν έχω ελπίδα και καρδιά,
σου λέω την αλήθεια.
Ναυάγησα να σ’ αγαπώ,
πνίγομαι κάθε βράδυ.
Ορίζοντα άλλον δεν θα δω,
παντού είναι σκοτάδι.
Είναι σαν κύμα η μοναξιά
μ’ αυτή χαροπαλεύω.
Κι εσύ έχεις γίνει ξενιτιά
που στ’ άγνωστο γυρεύω.
Πνίγομαι σε ωκεανούς
που δάκρυα γεμίζουν.
Γιατί είμαι και εγώ από αυτούς
που όλα τα χαρίζουν.
Καρδιά,
αγάπη και ψυχή
σου χάρισα και σένα.
Να σ’ αγαπάω μια ζωή,
ζωή μου ήσουν ψέμα.
©2023 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος – Ποιητής

Υπέροχα δυνατό. . .
Θα συμφωνήσω με την καπετάνισσα