Ποίημα
Μην τον φοβάσαι τον ωκεανό
Πάνω του θα περπατήσουμε.
Τον Έρωτα για να πιαστώ
μου έδωσες.
Νεογέννητη ερωμένη εγώ
τυφλά ακολούθησα.
Κοίτα τα λάβαρα, για μας ανεμίζουν.
Μία δρασκελιά είναι μόνο.
Άγουροι Θεοί, στο ακατόρθωτο
πιστέψαμε.
Λεγεωνάριοι της νιότης και…
Του θαύματος.
Το στόμα της ερήμου δεν είδαμε.
Τη θάλασσα κατάπιε.
Κάκτους και βράχια
ξέρασε.
Την ανιστόρητη σοφία
γνωρίσαμε.
Το κόκκινο στα πόδια μας δεν ήταν αυτό
των ονείρων.
Καθρέφτης απ ‘το αίμα μας ήταν.
Τα είδωλα μας γερασμένα
μας τρόμαξαν.
Το βλέμμα σου, τη μεταμόρφωση παρακαλούσε
Μα ο Δίας, είχε πεθάνει.
Τα λάβαρα ανεμόμυλοι έγιναν.
Η μοίρα των θνητών μας σκόρπισε.
Τη Ρώμη δεν τη είδαμε ποτέ.
©2023 Ρένα Χουσιάδου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
