Ποίημα
Τη θυμάμαι αλλιώτικη
όταν τα χρόνια
της πολύβουης μοναξιάς
έσπερνε τα θέλω της
στην άκρη του δρόμου
κι ύστερα θέριζε
σπασμένα κομμάτια αστεριών.
Τη θυμάμαι αλλιώτικη
να περπατά μέσα στον χρόνο
που κάλπαζε
αφήνοντας τα ίχνη της
πάνω στην άμμο
των χάρτινων παραμυθιών
για να τα τσαλακώσει
της θάλασσας η αντάρα.
Εψές ανταμωθήκαμε
στου χρόνου τον καθρέφτη.
Ήταν αλλιώτικη
αφού έπαψε να καίει όνειρα
για να ζεσταθεί η καρδιά_____
©2023 Δήμητρα Παπαδάτου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Εξαιρετικά δυνατή και μεστή ποίηση
σ΄ευχαριστώ από καρδιάς Μαρία !
Υπεροχη γραφη