Μοντέρνα ποίηση – Περπατάω αργά . . . –

Ποίημα

Περπατάω αργά…
προσπαθώ ν΄ανακαλύψω τα σημάδια
που άφησες σ΄αυτήν τη γη
όταν μάτωνες τα γόνατα ως παιδί
όταν ίδρωνες και γελούσες ξένοιαστα
σαν Βασιλιάς, σαν δρομέας, σαν μαχητής.
Θέλω ν΄ανακαλύψω τις ρωγμές που χάραξες
τις κραυγές που χάρισες
τις ευχές που έθαψες
τις ελπίδες που σκόρπισες.
Ένας μικρός βωμός
χτισμένος με τις ανάσες σου
με τις αγωνίες, με τις αταξίες,
με τις λαχτάρες σου.
Σε φαντάζομαι
ένας πιτσιρικάς σιωπηλός
ένας Αχιλλέας πεισματάρης,
ένας Πάτροκλός ηθικός.
Δακρύζω με την επιμονή σου
με την ευαισθησία
με την καλοσύνη
με την απρόσμενα τρυφερή ηδονή σου.
Ένας μικρός προστάτης της ψυχής
που προδόθηκε από αγάπη
και δηλώνει μετανιωμένος,
που επέτρεψε να κατακτηθεί.
Περπατάω αργά…
μυρίζω τον ιδρώτα της αγωνίας σου
γεύομαι τον πόνο της θυσίας σου
χορταίνω με την ψυχή
που κομμάτιασες και σκόρπισες
για ν΄ανθίσει αυτή η άγονη γη.
Περπατάω αργά…
πάντα με την ελπίδα να σε συναντήσω
να σου ψιθυρίσω… ‘Όλα καλά’

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα