Κάθε φορά που κρατάω μια ποιητική συλλογή αισθάνομαι δέος… Κάποιες φορές αυτήν την αίσθηση εξακολουθώ να την έχω όσο διαβάζω αλλά και αφότου κλείσω το βιβλίο, όπως συνέβη και με την ποιητική συλλογή της Διονυσίας Βιολάρη, μιας αληθινής ποιήτριας. Άλλες, πάλι -τις περισσότερες φορές έχει τύχει όταν διαβάζω μεταφρασμένη ποίηση-, απογοητεύομαι λίγο. Είναι γεγονός πως η ξένη ποίηση δε με έχει αγγίξει όσο η ελληνική, οπότε όταν διάβασα στον πρόλογο της ποιητικής συλλογής Ροδαφνούσα αυτό που έχει πει ο Κύπριος ποιητής Κώστας Μόντης: “όταν η ποίηση γράφεται ελληνικά, νιώθει σαν στο σπίτι της”, συμφώνησα απόλυτα.
Στο δια ταύτα λοιπόν… Η Ροδαφνούσα (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κούρος) είναι μια πολύ πλούσια και χορταστική για τον ψυχικό και πνευματικό κόσμο του ανθρώπου ποιητική συλλογή, αφού αποτελείται από 94 ολόκληρα ποιήματα και δη 114 σελίδες. Όμως, ο πλούτος δεν εξαντλείται μόνο στην ποσότητα, αλλά αφορά και την ποιότητα, την πλούσια εκφραστική δεινότητα της ποιήτριας.
Η ποίηση της Διονυσίας Βιολάρη, μια άμεση, εξομολογητική ποίηση με τη χρήση του α’ και β’ προσώπου, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η ποίηση των επιθέτων, αφού τα επίθετα κατέχουν κεντρικό και καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ξεχωριστού χαρακτήρα των ποιημάτων της. Επίθετα σπάνια, επίθετα φτιαγμένα από την ένωση δύο λέξεων, επίθετα αρχαιοπρεπή, επίθετα πολλές φορές παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, επίθετα που καταφέρνουν να εξωτερικεύσουν και να αποδώσουν με απόλυτη ακρίβεια την ομορφιά και την αγάπη που έχει μέσα της η δημιουργός. Συναισθήματα, εικόνες, άνθρωποι, συνθήκες και γεγονότα περιγράφονται εξαιρετικά και μεταφέρονται σχεδόν αυτούσια στον αναγνώστη.
Οι θεματικές της συλλογής εκτείνονται από ποιήματα ποιητικής, σε ποιήματα για τη μητέρα, την κόρη, τα εγγόνια, τον έρωτα, την αγάπη, την απώλεια, τις αναμνήσεις, τη δύναμη, την τόλμη, την ελπίδα, το όνειρο, τη φύση, τον φόβο και οτιδήποτε άλλο μπορεί να είναι ένα στιγμιότυπο και το πλαίσιό του της ζωής του ανθρώπου. Ο αναγνώστης είναι βέβαιο πως θα νιώσει ταύτιση με πολλά από τα ποιήματα, τα ελεύθερα ποιήματα γραμμένα από ψυχής και απαλλαγμένα από οποιουδήποτε είδους μέτρο, κανόνα και περιορισμό της έκφρασης.
Ηλιογέννητές μου, τρυφερά κλαδιά μου,
η ψυχή μου στάζει αγάπη, τα μάτια χρυσό δάκρυ
κι η αγκαλιά μου υψώνεται στους χρόνους
για να μη σας αγγίξουν ποτέ…
(Απόσπασμα από το ποίημα Δυο αστεράκια – είναι αφιερωμένο στις εγγονές της)
Σινικό τείχος θα υψώσω μόνο για σένα
και για μένα.
Εκεί θα σε κλείσω μόνο
να κλέβω την καρδιά σου.
Με γιορτινές φορεσιές θα σε ντύσω
κι αποκαμωμένη θα ξαπλώσω
στο νοτισμένο από τον ιδρώτα σου χώμα.
Με χρησμούς και πικροδάφνη
θα γράψω στίχους
για τις παραισθήσεις των εραστών.
Θυσία θα γίνω,
Μινώταυρος στον λαβύρινθο
μέχρι που η ζωή να πει τέλος.
(Απόσπασμα από το ποίημα Σινικό τείχος)
Το γιασεμί στην πόρτα μου
Μια νύχτα καλοκαιρινή του Αυγούστου κάτω από το φωτεινό φεγγάρι
πώς να κοιμηθείς;
Μία ευεξία νεότητας με κρατά ξάγρυπνη μέχρι το ξημέρωμα.
Η ησυχία αυτή την ώρα με μαγεύει.
Θέλω να την αποτυπώσω στο χαρτί.
Το γιασεμί στην πόρτα μου έχει απλώσει τους βλαστούς του μέχρι το παράθυρό μου.
Το άρωμά του με μεθάει.
Μπαίνει στην κάμαρα μου
σαν τον ερωτευμένο νέο που θέλει
να δει στα κλεφτά την αγαπημένη του.
Κι εγώ ανοίγω τα παραθυρόφυλλα
να εισχωρήσει σε όλη την κάμαρά μου.
Το αφήνω να θωπεύσει τη νιότη μου…
Με την πρώτη αχτίδα του ήλιου θα φύγει.
Τα μεσάνυχτα και κάθε μεσάνυχτα
θα το περιμένω.
Και κάπως έτσι γίνεται αντιληπτός και στο παρόν άρθρο ο τρόπος με τον οποίο γράφει η ποιήτρια -ένας πηγαίος, λυρικός και εικονοπλαστικός λόγος- και το πόσο δυνατά αγαπάει – μια αγάπη δυνατή που θα έπρεπε να νιώθουν και να μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι.
Το κέρδος από τις πωλήσεις της συλλογής θα προσφερθεί στον Φάρο Τυφλών. Άλλος ένας λόγος για να αναζητήσει κάνεις αυτήν τη θαυμάσια συλλογή!
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα