Ποίημα
Λένε πως είναι αβάστακτος
της μοναξιάς ο πόνος,
μα εγώ μαζί της μόνο ζω
κι αν φύγει θα΄μαι μόνος.
Μαζί τραγούδια γράφουμε,
Χειμώνες, Καλοκαίρια,
φτερά μου δίνει και πετώ
ανάμεσα στ´αστέρια.
Χέρι χέρι βαδίζουμε
στης λογικής το ρέμα,
μόνο αυτή μ΄αγάπησε
χωρίς καθόλου ψέμα.
Αχ! μοναξιά μου ακριβή
δίδυμη αδελφή μου,
πώς να σε διώξω που΄γινες
κατάρα μου κι ευχή μου;
©2024 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Υπεροχη ποίηση