Ποίημα
Χαμηλωμένο βλέμμα συναντώ
κάθε φορά που μες το διάβα μου σε βρίσκω,
ήταν η αγάπη ρίσκο,
κι εμείς που χάσαμε κι οι δυό,
όπως οι άγνωστοι θα πορευόμαστε
στου κόσμου ετούτου
τα φωτεινά τα δειλινά.
Χαμόγελα πικρά και ευτυχίες μουσαντένιες
θα συνοδεύουν την πληγή που ακόμα αιμορραγεί.
Σταμάτησε ο χρόνος
σαν τα χέρια μας λυθήκαν,
έμειναν μόνο λίγα δάκρυα καυτά
να αυλακώνουν τη ρυτίδα αυτή του χρόνου,
να τη χαράζουν πιο βαθιά.
Να τα αφήσεις χαμηλά τα μάτια,
χίλια κομμάτια η καρδιά
και η ζωή
περνάει πια καμαρωτή
στου χρόνου
τις ατελείωτες στιγμές.
©2024 ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΘΩΜΑ
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας

Εσωτερική σκεψη