Ποίηση – Ξ ε κ α θ α ρ ί ζ ω –

Ποίημα

Ένας κήπος η ψυχή μου
που παραμέλησα
δεν… κατάλαβα πως το έκανα
όμως δεν το θέλησα!!
Δε φρόντισα να διώξω
παράσιτα… ζιζάνια
να σκαλίσω το χώμα
σπόρους να ρίξω
Λουλούδια ν΄ανθίσουν
τον κήπο ν΄αλλάξω
να΄ρθούν πουλιά
σ΄αυτόν να κατοικήσουν !
Χαρούμενα να τραγουδούν
γλυκές μελωδίες
η ψυχή μου ν΄αγαλιάσει
να βρει τη γαλήνη
Αρχίζω… διώχνω κολακεία
άλλο ζιζάνιο, αχαριστία
Πιο πέρα κοιτάζω λάμπει
η φιλία χαμόγελο στέλνω
Σ΄αυτήν τη γωνιά
ξέρω πως την είχα κοντά μου συχνά.
Όμως θέλω κι άλλους
σπόρους να ρίξω να φυτρώσει εδώ κι άλλη φιλία
ν΄ανθίσει ο κήπος της ψυχής μου
να διώξω φύλλα ξερά.
Θ΄αρπάξω σκουπίδια
να τα πετάξω σημάδια
σάπια απ το παρελθόν
ζήλεια – κακία μακριά!
Θέλω να ζήσω
ένα όμορφο παρόν
διαγράφω το παρελθόν

©2024 Εριφύλη Πουλάκη

Αρθρογράφος – Ποιήτρια