Στο Πέλαγο της Άγνοιας
εκεί να κολυμπάς επιθυμείς.
Κι έξω στην ξανθή ακτή
να σε περιμένει η Μάνα της Παρηγοριάς.
Δεν είν’ κακό, εξάλλου
τι πιο αγνό και όμορφο από την Παιδική Αθωότητα;
Υπέροχη κοινωνία
με υπέροχες ψυχές.
Μόνο που, να, εκεί μες στο πλατσούρισμα
σου ‘ρθανε ιδέες
κι όπως ο ήλιος έλαμπε κρυστάλλινα
μυριάδες άλαλοι αντικατοπτρισμοί ταράξαν το μυαλό σου
και θέλησες να μεγαλώσεις.
Πώς μεγαλώνει κάποιος; θα ‘πρεπε να αναρωτηθείς αμέσως,
όμως εσύ δεν είχες χρόνο, οι λάμψεις
καίγανε το μυαλό σου, κι απαιτούσαν
άμεση δράση.
Κι ευθύς
βγήκες από του πέλαγου τη ζαφειριά αγκάλη
κι έτρεξες να προλάβεις να φορέσεις του Πατέρα τις Παντόφλες.
Και τώρα
τριγυρνάς στους κόσμους
με ύφος σοβαρό και έξτρα έγνοιες
φορώντας του Πατέρα τις Παντόφλες.
Μικρό παιδάκι
από το Πέλαγο της Αθωότητας
και τη χρυσή ακτή
όπου η Μάνα σου ‘δινε μπουκιά μπουκιά στο στόμα
προβλήματα χωρίς γραμμάριο Ευθύνης
πασπαλισμένα με τις λύσεις τους.
©𝜧𝜾𝒙𝜶𝜺𝝀𝜶 𝜬𝝎𝝉𝜶 2023
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Ξεχωριστά δυνατό