Φωτάδια

Είμαι ένα πλάσμα βγαλμένο απ’ τα σκοτάδια.
Περιπλανήθηκα φωτεινή μικρή λαμπάδα
μέσα από σκοτεινές σπηλιές,
περάσματα πεινασμένων σκεπτομορφών,
στοές που αντηχούσε ο αντίλαλος της χαμηλής συχνότητας
και λίμναζε εκεί η ενέργεια της θλίψης,
της ματαιότητας,
της μοναξιάς,
της απελπισίας,
της ανημπόριας.

Είμαι ένα πλάσμα του Φωτός
που βούτηξε την πρώτη του υπαρξιακή βουτιά στα πιο βαθιά κα σκοτεινά νερά,
εκεί που οι δράκοι του ανήλιαγου βασίλειου εδρεύανε,
εκεί που οι νεράιδες δεν ανέπνεαν,
εκεί που αν έσκαγε το φως καιγόσουν…

Και τράβηξα όλα τα σκότη μέσα μου,
μέσα στα σωθικά μου τα αφομοίωσα για να τα εξευγενίσω,
να τα γειώσω
να τα εξαγνίσω.
Ναι, στην αρχή ο τόπος έλαμψε,
όλα τριγύρω πήραν πάλι να χαμογελούν
κι οι αχτίδες διάθλασαν δειλά την ύπαρξή τους.

Μα τα σκοτάδια στάθηκαν βαριά,
μαύρη χλαπάτσα μες στα σωθικά μου,
δε μπόρεσε η νέα ψυχούλα όλα να τα καθαρίσει.
Κι έπειτα,
έσβησε.

Έσβησε για έτη πολλά,
έτη τρεκλίζοντα σε δρόμους και παράδρομους,
ζητώντας ένα φαναράκι,
μια ελπίδα ύπαρξης,
μία σχισμή αχτίδας.

Και τέλος
ήρθε η Κάθαρση.
To Φως Εισήλθε.
Το σκοτάδι παραδόθηκε
κι έγινε Φωτάδι.

Πόσες ζωές επέρασαν
μέσα σε μία;

Μα τώρα ξέρω.
Ξέρω, όταν σε βλέπω,
όταν σου μιλάω,
ξέρω.
Τώρα ξέρω τα σκότη πώς είναι.
Ξέρω πώς μυρίζουν και τι ήχο βγάζουν.
Τώρα ξέρω.
Σε Βλέπω.