Σκέψεις
Οι νέοι επιστήμονες περιγελούσαν τα πάντα, στην ουσία τ’ απαξίωναν. Κραύγαζαν ότι επιθυμούσαν έναν νέο κόσμο που δεν θα ‘χει οτιδήποτε παλιό στην δομή του, καμία φθορά. Αυτοτιτλοφορούνταν : οι αναμορφωτές. Δεν τους άρεσε να τους λένε μηδενιστές, γιατί κάτι τέτοιο παρέπεμπε στους αναρχικούς του 19ου αιώνα και δεν το ήθελαν κάτι τέτοιο. Είχαν πλατιά παιδεία. Έλεγαν ότι ήταν οι άγγελοι της προόδου που χτίζουν την νέα ανθρωπότητα. Καταφέρονταν ενάντια σε κάθε λογής αυθεντίες. Μόνο την επιστήμη αναγνώριζαν. Αυτή θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες των ανθρώπων και θα τους απάλλασσε από τους φόβους και τις φοβίες τους. Υποστήριζαν ότι οι ασθένειες, δεν είναι ασθένειες, ο καρκίνος είναι μια κάμψη της ισορροπίας του σώματος, που με τα αντίστοιχα εμβόλια (βρίσκονται στο επίπεδο της παρασκευής) η κατάσταση θα ισορροπήσει θαυμαστικά, κατ’ επέκταση θα αναμορφωθεί εξόχως υγιεινά. Τέλος οι αρρώστιες, ζήτω το σφριγηλό κι ωραίο σώμα, έως του βαθέος γήρατος (θα παύσει κι αυτό, η αιώνια νεότητα έρχεται και συμπληρωματικά ο αιώνιος έρωτας).
Το πιο επικίνδυνο κομμάτι της ιδεολογίας τους ήταν η προσήλωση στον εγωισμό της καταστροφής. Δεν αναγνώριζαν την ομορφιά της φύσης, της τέχνης και της ποίησης. Μισούσαν την ποίηση. Θεωρούσαν τις λέξεις προϊόντα αργολογίας και χαμένου χρόνου. Κι ο χρόνος –πάντα- είναι χρήμα. Είχαν και επιχειρήματα για τις απόψεις τους, γι’ αυτούς ο Δάντης ήταν απλά ένας θρησκόληπτος κόλακας που υπέσκαπτε τα θεμέλια της λογικής.
©2024 Christopher Triantis
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα