Σκέψεις – Αχ Παππού ! –

Σκέψεις

Αχ, παππού, ξέρω τι σκέφτεσαι όπως περπατάς και αγναντεύεις απέναντι.
Βλέπεις παιδιά να παίζουν ανέμελα μες στο χιόνι με πολύ γέλιο και ενέργεια.
Ανάμεσα τους είναι τα εγγόνια σου που καμμιά φορά άθελα τους σου αντιμιλάνε.
Δεν φταίνε αυτά γιατί μιμούνται τους γονείς τους που δεν ξέρουν
πως να φερθούν σ΄εκείνους που τους ανέθρεψαν.

Αχ, παππού, κανένας δεν σου κρατάει το χέρι, να σε κρατήσει συντροφιά μην τυχόν πέσεις.
Να πείτε δυο λόγια τρυφερά ώσπου να φτάσεις στο σπίτι η στο κοντότερο καφενείο.
Εκεί θα βρεις λίγη ζεστασιά με τους φίλους σου στην ίδια ηλικία.
Θα πιείτε το καφεδάκι σας και θα διηγείστε τις παλιές σας ιστορίες.

Έφτασε η ώρα να γυρίσεις πίσω στο σπίτι σου τραβώντας τον ίδιο δρόμο.
Πάλι μοναχός χωρίς παρέα περπατάς σιγά, σιγά με την μαγκούρα σου
κι μ ένα λευκό μαντήλι να σκουπίζεις την δήθεν παγωμένη μύτη σου
όταν πραγματικά σκουπίζεις τα πονεμένα δάκρυα σου.

Όπως φτάνεις στο κατώφλι του σπιτιού, ακούς φωνές και γέλια να έρχονται από μέσα.
Πριν ανοίξεις την πόρτα να μπεις, κάνεις την προσευχή σου στον Θεό και ψιθυρίζεις,
«Δεν πειράζει. Εκεί που είστε ήμουνα και εδώ που είμαι θα΄ρθετε».

Αχ, παππού, μακάρι να ήσουν δικός μου.

©2026 Μάρω Πατριανάκου
Αρθρογράφος * Δημοσιογράφος * Συγγραφέας