Των παλαιών πληγών η εποχή

Πόσο κουμπώνουν όλα μαγικά, καλέ μου!
Μικρά αδιόρατα ανεπαίσθητα αέρινα κομμάτια
πώς συνταιριάζουν μεταξύ τους
και μαγικό πολύχρωμο ψηφιδωτό συνθέτουν
του κόσμου το κρυφό συναίσθημα!

Όλοι οι πόνοι οι δικοί σου αγαπημένη μου
με τις πληγές τις ξεχασμένες μου ανταμώνουν
-άλλος δυνάστης γίνεται κι άλλος δυναστευμένος…
Ποιος ρόλος πού, τι σημασία έχει,
όλοι μας παίζουμε σ΄αυτό το θέατρο της θεϊκής Ανάληψης
ένα μονόλογο, ένα διάλογο, μία πολυλογία
-κι ύστερα σιωπή.

Τι μαγικά τα συγχρονίζει η πλάση, αγαπημένοι μου,
έτσι ώστε όλοι εμείς του κόσμου οι πονεμένοι
ν΄απλώνουμε τα πληγιασμένα χέρια μας
βοήθεια να δεχτούμε
βοήθεια να δώσουμε
βοήθεια Κατανόησης και Άφεσης αγάπης!

Άσε το να κυλήσει, αγαπημένε μου,
άσε το να κυλήσει,
νεράκι σε ρυάκι σιγανό, καθάριο,
τριγύρω του κυκλάμινα δειλά μαβιά γυαλίζουν
μες στη δροσιά του φθινοπώρου, κάτω απ΄τις ιτιές
κι απάνω τα πουλάκια φλυαρούν ευτυχισμένα
στη δροσερή τη δύση του ηλιάτορα,
που άλλη μια φορά τους είπε «καληνύχτα»…

Άσε τα να κυλήσουνε αγαπημένη μου,
δως τους αγάπη κι άσ’τα.
Πάνε καιροί, και πόνοι,
πόνοι πολλοί, καιροί πολλοί
που μέσα σου κρυφτήκαν
και ούρλιαζαν βουβά κρυφά
κάθε που κάποιος πήγαινε κοντά τους να περάσει…
Μα τώρα, ήρθε η ώρα τους
ήρθε η Πανσέληνός τους,
να σου φανερωθούνε πια και να σε χαιρετήσουν.
Κι εσύ καλέ μου, άσε τα το Δρόμο τους να πάνε,
πες τους και ένα «ευχαριστώ» που τόσα σε διδάξαν,
μα τώρα εσύ Ορθός, κι αυτά
νεράκι θα κυλήσουν….

Θυμήσου, αγαπημένη μου,
Δεν Έχει Σημασία!

Μόνο η Αγάπη μέτρησε
και δίπλα η Αλήθεια.
Αυτά τα δυο σου τήρησε, αυτά τα δυο σου τίμα,
και τότε όλα τα τραύματα κι οι πόνοι θα χαθούνε.

Η Αλήθεια Μέγα Φάρμακο
κι η Αγάπη Γιατροσόφι.

𝜧𝜾𝒙𝜶έ𝝀𝜶 𝜬ώ𝝉𝜶