Ποίημα
Πάνω στο αντίο σου κρεμάστηκαν οι ώρες.
Έμεινα στο ικρίωμα
με την αλήθεια λαιμητόμο στο λαιμό μου.
Ήθελε το φεγγάρι να κρυφτεί,
μα πήρε ο αγέρας τά μαλλιά μου
και στο δικό σου το χαμόγελο,
δάκρυ έσταξε σαν ανοιγόκλεισες το βλέμμα.
Είχες τα τσίνορα κλειστά,
για να μην δεις που έπεφτα είπες,
αφού να σωθώ δεν θέλησα
Ίσως να μην άξιζε τον κόπο
καν να προσπαθήσεις.
Ποιός ξέρει;
Τώρα δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Μ, αγκάλιασε η νύχτα.
Μόνο εκείνη τελικά με άντεξε, μ, αντέχει ακόμα.
Φοβήθηκα μην με σκοτώσει το αντίο σου,
ξεχνώντας πως είμαι ήδη πεθαμένη.
Τί ειρωνεία!
Μόλις είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ζω…
©2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Εξαιρετικό
Από τα ομορφοτέρα σου
Σάς ευχαριστώ πολύ!!!