Άρθρο – Μ ο ν α ξ ι ά –

Άρθρο

Κάποτε τραγουδούσαν:
«Μοναξιά είσαι η πιο σκληρή παρέα», μετά το άλλαξαν και είπαν:
«Πιο καλή η μοναξιά»… για να την ξορκίσουν μάλλον
και τώρα όλοι παραδέχονται ότι είναι ένα ιδιαίτερο φαινόμενο
στην εποχή μας, που συχνά οδηγεί σε παθολογικές καταστάσεις.
Οι γιατροί, χωρίς να τη θεωρούν ασθένεια, απέδειξαν με έρευνες
ότι οι μοναχικοί άνθρωποι είναι επιρρεπείς σε λοιμώξεις και
αυτοάνοσα και φυσικά επιρρεπείς στην κατάθλιψη.
Στις μέρες μας διαδίκτυο και κοινωνικά δίκτυα έκαναν το πρόβλημα
τρομακτικό. Οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν επιφανειακές και
υστερόβουλες. Οι νέοι καυχιούνται για τους πολλούς «φίλους» και
followers στο facebook, αλλά με κανέναν από αυτούς δεν έχουν κάνει
μια πραγματική συζήτηση από καρδιάς. Όταν βγαίνουν οι παρέες για
καφέ δε μιλάνε, γιατί όλοι είναι σκυμμένοι στα κινητά τους και χάνονται
μέσα στα διαδικτυακά λαγούμια, τα φορτωμένα παραπληροφόρηση και
διαφήμιση.
Έχουν την ψευδαίσθηση ότι τα κοινωνικά δίκτυα αντικαθιστούν τις
ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις και έχουν ξεχάσει
πως είναι να κουβεντιάσεις με τον κολλητό σου, να γελάσεις ή να συγκινηθείς,
να δεις μια καλή παράσταση ή μια ταινία και να γυρίσεις
σπίτι σου ήρεμος και ικανοποιημένος.
Κι έτσι όλοι καταλήγουν μόνοι… και σιγά-σιγά καταθλιπτικοί.
Η μοναξιά όταν δε συνοδεύεται από εργασία (χειρωνακτική ή διανοητική)
και δημιουργικότητα (συγγραφική ή καλλιτεχνική) καταλήγει στην
κατάθλιψη και στο Seroxat… αφού μόνο οι δυο αυτές δραστηριότητες,
αν και μοναχικές, γεννάνε χαρά και ικανοποίηση, αισθήματα
που διώχνουν την κατάθλιψη μακριά.

Αλλά ποιοι αγαπούν τη μοναξιά;
1 ον :
Αυτοί που δεν εκτιμούν αρκετά τον εαυτό τους και πρέπει να τον
επαναξιολογήσουν ορθότερα και
2 ον :
αυτοί που κρίνουν αυστηρά τους άλλους, έχοντας μόνιμα απαιτήσεις
κι αξιώσεις απ’ αυτούς, χωρίς οι ίδιοι να προσφέρουν τίποτε.
Στις φιλίες τους δεν ανοίγονται, δε ξεβολεύονται, δε δείχνουν
κατανόηση, δεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματα των άλλων.
Κι έτσι μένουν φυλακισμένοι στον εαυτό τους, μες στην εγωιστική μοναξιά τους.
Αλλά όταν η ζωή δε μοιράζεται δεν έχει αξία και χαρά, ενώ αντίθετα η
ομορφιά κι η ευτυχία της βρίσκονται στη συνάντηση
του «εγώ» μας με το «εσύ» του άλλου.
Ο ιδεολογικά μοναχικός (όχι αυτός που μελετάει, γράφει ή δημιουργεί…
δραστηριότητες που ούτως ή άλλως απαιτούν απομόνωση) συνήθως
κατακλύζεται από σκέψεις, συχνά άρρωστες και εμμονικές.
Καταγίνεται με τα ατοπήματα των άλλων και απαλλάσσει τον εαυτό του
από κάθε ευθύνη. Οι ατέρμονες ιδεοληψίες του εναλλάσσονται ασταμάτητα
και γίνονται παράλογες και βασανιστικές, και τον οδηγούν τελικά στον
ψυχοθεραπευτή ή τα αντικαταθλιπτικά.

Ο Μεβλανά ο Ρωμιός (Πέρσης μυστικιστής-13 ος αιώνας-) είπε σοφά το εξής:
«Για να κάνεις τον νου σου να σιγήσει πρέπει ή να μεθύσεις ή να δουλέψεις.
Σε συμβουλεύω να κάνεις το δεύτερο».
Βρίσκω τη συμβουλή του πολύ σοφή, σχεδόν ιατρική. Θα προσθέσω
όμως και κάτι ακόμη… Δες τους ανθρώπους γύρω σου με άλλη οπτική.
Ερμήνευσε και κατανόησε τις συμπεριφορές, επικοινώνησε,
ενδιαφέρσου για τα προβλήματά τους και υποβάθμισε τα δικά σου
και βέβαια συγχώρεσε για να χαρείς.
Γιατί η χαρά είναι το ζητούμενο, που βρίσκεται άφθονη στην αγάπη
και το μοίρασμα… και ποτέ στη μοναξιά.

©2025 Δέσποινα Χιντζόγλου – Αμασλίδου
Αρθρογράφος * Συγγραφέας