Αφήγημα
Να τολμώ μου είπες.
Να ζω
Μα το Θεό προσπαθώ αγάπη μου αλλά …πως να ζήσω χωρίς εσένα!
Έφυγες κι έμεινε το όνειρο μισοτελειωμένο,έγινε το παράπονο πικραμένο.
Ήσουν η ζωή μου…
Μόνο στις αναμνήσεις μου θα είσαι πάντα ζωντανός.
Η αίσθηση της παρουσίας σου ριζωμένη στην καρδιά μου.
Η αγκαλιά μου άδεια και παγωμένη.
Η ψυχή μου βυθίστηκε στην απελπισία.
Δεν άντεξες μάτια μου αυτόν τον κόσμο,έφυγες για το μεγάλο ταξίδι.
Ναυάγησα…
Ακινητη, ασάλευτη, μαύρες σκέψεις με βασανίζουν.
Θολωμενα τα μάτια μου,τα δάκρυα ρέουν ασυγκράτητα.
Τρεμοπαιζουν οι ανάσες μου.
Ένα τεράστιο κύμα αγάπης θα συνοδεύει πάντα τον μακρύ, ατελειωτο αποχαιρετισμό σου.
Η γεύση του στερνού φιλιού,το άγγιγμα της τελευταίας αγκαλιας,ο αιώνιος θησαυρός μου.
Μου λείπεις πολύ αγάπη μου!
Θα ξαναβρεθούμε μάτια μου στον βυθό μιας άλλης θάλασσας,στα χαμένα φεγγάρια ενός άλλου ουρανού,σε μια άλλη ζωή καρδιά μου…
©️2024 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
❤❤ Υπέροχο!! ❤❤
Σ’ ευχαριστώ πολύ!!💞