Σκέψεις – Ο Χρόνος σου –

Σκέψεις

Η μεγαλύτερή σου αυταπάτη
το ψέμα που στην αγκαλιά του κολυμπάς αμέριμνος και πλατσουρίζεις
είναι η πεποίθησή σου πως ο Χρόνος σου σου ανήκει.

Θεωρείς συνθήκη δεδομένη να σπαταλάς τον χρόνο της ζωής σου
σε ασχολίες που διόλου δε σ’ αρέσουν,
σε εργασίες που ουδέποτε σου ταίριαξαν,
σε σχέσεις οφειλής αλλά όχι επιθυμίας.

Λογάς διόδιο αδιαπραγμάτευτο
στην είσοδό σου εις τη στρεβλή αυτή την κοινωνία
να σπαταλάς το χρόνο σου χωρίς συναίνεση.
Συναίνεσες πως δεν θα συναινέσεις,
παρά με βία κι απειλές το χρόνο σου θα δίνεις
για δυο δεκάρες,
για αξίες ανάξιες κι ανούσιες.

Και βγαίνεις να «ψωνίσεις»
δίχως να ‘χεις επίγνωση πως κάθε ένα εμπόρευμα –χρήσιμο ή άχρηστο–
σου κόστισε
λιγάκι από τον χρόνο της ζωής σου,
που τον χρεώνεις στην κάρτα τη χρυσή σου
–την κάρτα με τις μετρημένες σου ανάσες.

Ο Χρόνος της Ζωής σου
ο μεγαλειώδης σου κριτής
η πιο μεγάλη σου Ευκαιρία τα δεσμά να σπάσεις
κι έξω να βγεις χορεύοντας στους ήλιους των συμπάντων.
Των συμπάντων Σου.

Ο Χρόνος της Ζωής σου
στα ανταλλακτήρια ευτελούς αζήτητης σαβούρας
πωλείται κι αγοράζεται σαν πόρνη ξεπεσμένη
που τρέχει και παρακαλά να δώσει το κορμί της.

Καθόρισε η ζήτηση της ζωής σου την αξία;
Πούλησες μέρες αύριες για ένα κεραμίδι;
Για ένα αμάξι, ένα δερμάτινο υπογραμμένο πορτοφόλι;
Ήταν –αλήθεια– τόσο ανάξιες οι μέρες της ζωής σου;
Τέλειωσες να ενδιαφέρεσαι πριν καν ακόμα αρχίσεις;

Πάψε να τρέχεις, πάψε πια και πάρε δυο ανάσες
κλείσε ζεστά στις χούφτες σου της ζωής σου τις Αξίες!
Δίχως αυτές το αύριο φαντάζει ανοικοδόμητο,
γιατ’ είν’ αυτές οι πέτρες σου που τ’ Αύρια θα χτίσουν.

©2024 Μιχαέλα Ρώτα
Αρθργράφος – Λογοτέχνιδα