Ποίηση – Γέρασε η μέρα –

Ποίημα

Είναι τα μεγάλα γεγονότα ,
αυτά που θαρρείς ότι αξίζουν να τα θυμάσαι
κι όμως αυτά που στην μνήμη ανεξίτηλα χαράσσονται,
είναι μια στιγμή που έκοψες ένα βατόμουρο,
μια φευγαλέα ματιά στον δρόμο
με κάποιον που τυχαία σε άγγιξε,
ένα χαμόγελο στα χείλη σου χωρίς αιτία,
ένα δάκρυ στο ηλιοβασίλεμα,
ένα όχι που ίσως ήθελες να γινόταν ναι..
Μένεις ακίνητος κυματοθραύστης,
ώσπου πάνω σου να πέσει το σωστό κύμα.
Ένα παράθυρο στον χρόνο,
σαν κάτι ημιτελές αφημμένο
που περιμένει την περάτωση.
Μια κόκκινη κλωστή ,
άλλοτε ορατή, άλλοτε αόρατη, μας ενώνει
όλους εμάς που η μοίρα θέλει κάποτε να συναντηθούμε
και να πάψουμε άγνωστοι να είμαστε.
Μια πινέζα το φεγγάρι,
καρφωμένη στο στήθος τού ουρανού.
Ακίνητο μένει,
ταξίδια δεν κάνει, φοβάται μην ανοίξει η πληγή.
Δεν ανασαίνει ο αγέρας,
φοβάται μην παγώσει στα μάτια η βροχή των αστεριών σου.
Δεν τραγουδάει ο λύκος,
την βρήκε την αγέλη του, άλλο δεν ψάχνει.
Στις βραδινές περιπλανήσεις των ονείρων,
σβήνουν οι ώρες σ, έναν ατελεύτητο χορό.
Ξεβρασμένα ξύλα οι νεκροί των καταιγίδων.
Και η μέρα γέρασε απότομα……

©2024 Αργυρούλα Κτενά
Αρθρογράφος – Ποιήτρια