Ποίημα
Έρχονται ώρες
που θέλω να προκαλέσω τη φωνή
να γίνει δολοφόνος,
να γίνει σασμός, κόλαση σωστή.
Τα λόγια να πάρουν φωτιά
οι λέξεις να ντυθούν καρφιά
τα χέρια μου να ξεσκίσουν
όλα τα σιωπηλά.
Κουράστηκα ν΄ανέχομαι τη σιωπή,
τη συμβιβαστική βουβή θαλπωρή.
Θέλω φωνές, αντιδράσεις,
τσιρίδες και φονικές κραυγές.
Θέλω η πλάση όλη να ενημερωθεί
πως κατοικώ και εγω σ΄αυτήν τη γη,
πως η ζωή ακόμη ρουφάει την ανάσα
ενώ χαμογελάει σαν μεθυσμένη πόρνη,
λίγο πριν παραδοθεί.
Μια επανάσταση θέλω
μια μάχη τρομερή
που θα σκοτώνει
τη γελοία προσποιητή – χαρούμενη ζωή,
που υποχρεωτικά φίλοι και γνωστοί
όλοι σ΄αγαπάνε τόσο διαολεμένα πολύ.
Μια οποιαδήποτε αληθινή αντίδραση
λίγο ψυχή… έλεος ακούστε με θνητοί.
Η ώρα που η ψυχή θα παραδοθεί, πλησιάζει,
μα κανείς δεν έχει αναρωτηθεί
‘Πως θα σταθώ άραγε, στου Κυρίου την αυλή’
©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα

Η ώρα πλησιάζει…
πολύ καλό!