Αφήγημα – Κοντά στον θάνατο –

Αφήγημα

Ξαφνικά χάνεται το οξυγόνο, δεν παίρνεις ανάσα, δεν έχεις φωνή.
Κτυπάς με δύναμη τα χέρια στο στήθος, νοιώθεις να χάνεσαι.
Δεν είναι εύκολος ο θάνατος από ασφυξία.
Πριν τέσσερα χρόνια, από το κρεββάτι του νοσοκομείου βρέθηκα στο σκοτεινό τούνελ. Στα αφτιά μου μια απελπισμένη φωνή
´Τη χάνουμε, τη χάνουμε ´
Κινηματογραφική ταινία σε γρήγορη κίνηση όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια μου. Μια φιγούρα πρωταγωνιστεί που εκτός από εμένα, δεν έχει άλλον στον κόσμο.
Ο γιος μου! Πώς θα τον αφήσω μόνο !!!
´Τη χάνουμε ´ φωνάζει η ίδια φωνή και νοιώθω έναν ογκόλιθο στο στήθος.
Θέλω να φωνάξω πως είμαι εδώ, ακούω, αισθάνομαι, μα δεν έχω φωνή. Προχωρώ μες το τούνελ δεν ξέρω για πόσο.
Ξαφνικά ένοιωσα το οξυγόνο στους πνεύμονες, άνοιξα τα μάτια και σαν σκιές είδα τον γιατρό και δυο νοσηλεύτριες. Κοιμήθηκα, δεν ξέρω ώρες; Μέρες; Άλλαξε ο τρόπος που έβλεπα τη ζωή και που τη ζούσα. Τελικά, ένα άνοιγμα και ένα κλείσιμο των ματιών είναι. Ας είμαστε άνθρωποι! Μόνον η αγάπη και καλοσύνη πρέπει να μένει πίσω μας!
Η καλή καρδιά, η συμπόνια και η συνειδητοποίηση ότι μια ανάσα είμαστε!!!

©2024 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ
Αρθρογράφος – Ποιήτρια