Ποίημα * Σονέτο
Σονέτο στη φυγή σου
Στου χρόνου την παράξενη στροφή άλλαξε το τοπίο
κι εγώ να ψάχνω επίμονα το αίσθημα το θείο
πούχα κοντά σου ξαναβρεί τότε στη μοναξιά μου
κι είχα νομίσει πως γλυκά θα σ’ είχα εγώ κοντά μου.
Πως να πιστέψω και γιατί δεν βλέπω, δεν ακούω
τα λόγια σου και μιά μορφή… σε τοίχο να προσκρούω
κι ο εαυτός μου που μιλά, μου λέει να ξεχάσω
κι αν τον ακούσω θα χαθώ, τα πάντα θε να χάσω.
Όλο γελούσες κι έλεγες πως μ’αγαπάς στ’ αλήθεια
σου απαντούσα πως κι εγώ σ’ έχω γλυκιά συνήθεια
πάντα όμως ήσουνα κλειστή στα βάθη του εαυτού σου
τόβλεπα ήτανε κι αυτό κομμάτι κάποιου λούσου.
Και τώρα πούσαι μακρυά πες μου δυό λέξεις μόνο,
πως απαντάς ένα ΓΙΑΤI και πως θα ζείς στο χρόνο.
©2024 G.Tzivras
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα