Πεζό * Σκέψεις – Αναδυόμενα Παράπονα –

Πεζό * Σκέψεις

Αυτό είναι το Λειτουργικό της Ανθρωπότητας:
τα Αναδυόμενα Παράπονα.
Συχνά ανοίγουν σε λειτουργία αόρατη,
πίσω από τα προγράμματα που τρέχουν κάθε ώρα.
Ανοίγουν σαν ιός, σιωπηλά,
τρώνε ενέργεια και χώρο μνήμης
κι όλα κυλάνε δύσκολα, και σέρνονται,
κι εσύ αναρωτιέσαι τι τάχα να έπαθε το θαυμαστό μηχάνημά σου–
Εσύ.
Ποτέ δεν ήτανε του κόσμου θέμα όλα τα Τι.
Το θέμα πάντα ήτανε και είναι ένα,
κείνο που προκαλεί τ’ αργό το σούρσιμο της καθαρής σου Ουσίας.
Το θέμα πάντα ήτανε και είναι ένα:
αν έχεις Δει.
Βλέπεις;
Βλέπεις ή μόνο πού και πού κοιτάζεις;
Βλέπεις τι αλήθεια σου συμβαίνει, ποια τα παράπονα
και ποιες οι σκοτεινές δυσλειτουργίες;
Τα Αναδυόμενα Παράπονά σου
αντλούν τόση ενέργεια, που δεν σου μένει
μήτε κουράγιο, μήτε διάθεση να Ζήσεις την Αβάσταχτη Ομορφιά του Είναι.
Βάλε στη θέση τους Αναδυόμενες Μικρές Ευγνωμοσύνες,
άνθη γυαλιστερά μικρά πολύχρωμα που ξεφυτρώνουνε παντού και κάθε
ώρα,
κήπους γεμίζουν δίχως κηπουρούς,
μπαλκόνια, ζαρντινιέρες και ταράτσες,
μα κύρια και πάνω απ ́ όλα τις καρδιές γεμίζουν.
Βάλε στη θέση τους τα Άνθη της Ευγνωμοσύνης
– αυτά που ανοίγουν Πύλες Ευωδίας Φωτός
και χώρο διόλου δεν αφήνουν πια για τα Παράπονα,
γιατί ο Τόπος όλος θα ‘χει τώρα πια γεμίσει
με απέραντες πολύχρωμες εκτάσεις ταπεινής Ευγνωμοσύνης.

©2024 Μιχαέλα Ρώτα
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα