ΑΝΘΡΩΠΕ ΑΓΑΠΑ ΤΗ ΖΩΗ

Αγαπώ λες τη ζωή
μα δεν παλεύεται …
Μα, πώς την αγαπάς αλήθεια;
Τί κάνεις τάχα για να την κερδίσεις;
Κουράστηκα λες να παλεύω
να τρώω συνεχώς τα μούτρα μου,
να δίνω χωρίς να παίρνω.
Μα αν αγαπάς για να πάρεις
αγαπάς για λάθος λόγους,
παλεύεις με σκιές, ανύπαρκτους, αθέατους αντίπαλους.
Είναι γυναίκα φίλε μου η ζωή
και ως γυναίκα περιμένει να της φέρεσαι.
Να αφουγκράζεσαι τα θέλω της, τους αναστεναγμούς της.
Να ξέρεις πότε έχει ανάγκη από γλυκόλογα,
πότε ζητά ψιθυρίσματα στο αυτί.
Κάποτε, θέλει να την αγγίζεις σαν παιδί
που έπεσε και έχει ματωμένα γόνατα.
Κάποτε, θέλει με το χάδι σου να κάνεις χαρακιές
που ποτέ δε θα κλείσει ο καιρός.
Κάποτε, χρειάζεται ηφαιστειακές εκρήξεις, σεισμικές δονήσεις
να ριγά, να μάχεται, ν΄ανατριχιάζει,
να ξέρει πως είσαι εκεί ετοιμοπόλεμος,
κάθε στιγμή, σε κάθε περίπτωση και συνθήκη.
Ότι εγκαταλείπεται, αποξεχνιέται, χάνεται
και η ζωή μάτια μου, χάνεται ανεπιστρεπτί,
δε σου χαρίζεται ο χρόνος,
δεν επαναλαμβάνεται η στιγμή που έχασες,
όσο και αν το ποθήσεις.
Θα μου πεις
μέχρι πότε να παλεύω, να βασανίζομαι, να επιμένω;
Μα, όποιος την ζωή στ, αλήθεια αγαπά
δε σταματά ποτέ του να προσπαθεί να την κερδίσει,
όσα στον δρόμο του εμπόδια και αν βρει.
Αλλιώς, το μόνο μάτια μου που θα κερδίσει,
στεγνά θα είναι μάτια,
πικρά θα έχει χείλη και στην καρδιά του,
αβάσταχτο κενό.
Και η ζωή
γυναίκα γερασμένη, ανικανοποίητη, γκρινιάρα,
που ξέχασε να συγχωρεί, θα προσπερνά.
Πάντα να θυμάσαι μάτια μου
αγάπη σημαίνει αυταπάρνηση και τη ζωή,
μόνο με αυταπάρνηση μπορείς να την κερδίσεις …

 ©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια