Διήγημα – ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΑΦΟΥΣ * Γ΄ΜΕΡΟΣ –

Διήγημα

Τρίτο μέρος. . .

Η βόλτα στο σανατόριο, αποτέλεσε αφορμή ώστε να ενωθούν οι ένοικοι του ΕΛΑΦΟΣ σε μια απρόβλεπτη εκδρομή . Μετά τη χτεσινή αναστάτωση όλα έμοιαζαν να έχουν ησυχάσει απότομα . Έλεγαν όλοι πως :Όνειρο ήταν και πάει. Και για να ξεχάσει η μικρή δεσποινίς Ιατρίδη το φόβο της, έσυρε πρώτη τον συρμό, των ανθρώπων, που βάδιζε ζευγαρωτά σαν ένα μικρό κοπάδι πίσω της.
Τριγύρω επικρατούσε ελαφριά ψύχρα, που την άφησε ο παγωμένος άνεμος φεύγοντας στο πέρασμα του.
Ένας αδύναμος ήλιος τρύπωνε ανάμεσα στα βελόνια των πεύκων, κυνηγώντας τους περαστικούς.
Πρώτα ,οδηγός όλων η νεαρά Ιατρίδη.
Ακολουθεί το ζεύγος Ιατρίδη.
Ακολουθεί ανέμελο του ζεύγος Διακάκη.
Τελευταίος ο γηρεότερος όλων, Άκανθος Στεφάνου.
Ο κύριος Ιατρίδης δεν έμοιαζε να απολαμβάνει την βόλτα ωστόσο. Οι διάφορες αναταραχές μέσα στο γάμο του άφησαν τα σημάδια της φθοράς . Και παρότι ο χωρισμός ήταν προ τετελεσμένο γεγονός, η σύζυγος φαινόταν να υποφέρει μόνη, όπως πολλές μητέρες που υπομένουν για το καλό των παιδιών τους.
Αυτό δεν θα μπορούσε να διαφύγει από τον αγαπητό μας κύριο Στεφάνου, αφού ο ψυχαναγκασμός του τον οδηγούσε στο να τα παρατηρεί όλα.
Για το ζεύγος Διακάκη δεν έχουμε να πούμε πολλά Ανήκαν χωρίς αμφιβολία στα ευτυχισμένα ζευγάρια ,που άγγιξαν μια σπιθαμή από την τελειότητα. Είχανε την τύχη που έχουν λίγοι και ζηλεύουν οι πολλοί. Και ασφαλώς φίλοι μου, θα μάθαιναν στα παιδιά τους να σέβονται.
Ο κύριος Στεφάνου χαμογέλασε.
Ο κύριος Ιατρίδης έδωσε ένα ελαφρύ χοροπηδητό , που τον έφερε λίγο πιο κοντά στην κόρη του, όμως λίγο πιο μακριά από τη γυναίκα του, που ζητούσε απεγνωσμένα με το βλέμμα της λίγη από την προσοχή του.
Το σανατόριο συστεγαζόταν σε μια μικρή πολιτεία -με τρία χτίρια και μια καθολική εκκλησία – στο σχήμα του σταυρού. Την κορυφή δέσποζαν τα παλιά γραφεία , όμως στα δύο άκρα οι ξεβαμμένοι τοίχοι θύμιζαν ανατριχιαστικά τη διαμονή των φυματικών. Ο αστυνόμος Στεφάνου έφτασε έως εκεί λαχανιάζοντας και ένιωσε την κόπωση στους παλμούς της καρδιάς του.
Η μικρή Ιατρίδη αναγνώρισε το νεύμα της μητέρας της και έτρεξε γρήγορα δίπλα της.
«Καημένο πλάσμα και στερημένο από αγάπη».
Είπε μέσα του ο αστυνόμος . Έπειτα είδε τον Ιατρίδη να στέκει κάπου απόμακρος και να ανάβει το μικρό του πούρο με ύφος ηγεμόνα. Περιπλανήθηκε πίσω από τις κολώνες της δεξιάς πτέρυγας και με έναν αδιανόητο τρόπο εξαφανίστηκε.
«Ίσως δεν πρέπει να εισέλθουμε. Δε θα ήθελα να κινδυνεύσεις»,
Είπε με κάποια παρρησία ο νεαρός Διακάκης και στολίστηκε πλάι στην σύζυγό του σαν φιγούρα από πίνακα. Ο αστυνόμος Στεφάνου προτίμησε να εξερευνήσει το χτίριο στο οποίο στεγαζόταν η διοίκηση του Σανατορίου. Όμως οι κλειδαριές είχαν αποκατασταθεί. Κατέληξε λοιπόν να περιπλανείται στο ερείπια της αριστερής πτέρυγας. Το εσωτερικό είχε την εικόνα ενός εγκαταλειμμένου σφαγίου, ο χώρος ήταν βουβός και άδειος και ο ήλιος ήρθε πάλι για να να διώξει τη θλίψη μέσα από τις σταυρωτές αψίδες.
Μην ανησυχείς αγάπη μου…
Ο Στεφάνου ξαφνιασμένος κοίταξε γύρω για να δει από που έρχεται η φωνή που γέλαγε και μουρμούριζε μαζί.
Σιγά… αποκρίθηκε μις γυναικεία φωνή.
Ο αστυνόμος κατάλαβε ότι οι φωνές ταξίδευαν μέσα από την καμινάδα του τζακιού, ερχόμενες από τον πάνω όροφο. Πλησίασε και κοντοστάθηκε στο μικρό άνοιγμα.
Άσε με. Να σε αγγίξω τώρα, που δεν μας βλέπει κανείς.
Ακολούθησε ένας βαρύς ήχος. Σαν κάτι βαρύ και ξύλινο να σερνόταν στο σκληρό πάτωμα.
Αυτή τη φορά ο αστυνόμος σήκωσε το βλέμμα προς το ταβάνι.
-Όχι σου λέω… βόγκηξε η γυναικεία φωνή.
-Μη φοβάσαι… είναι πολύ ήσυχα εδώ.
Αποκρίθηκε ο άντρας με έναν τόνο πάθους και ευχαρίστησης. Και η γυναίκα βαριανάσανε. Όπως όλες οι γυναίκες που λένε ότι ντρέπονται αλλά κάτι επιθυμούν. Ο Στεφάνου γέλασε, με την πονηριά που έκρυβε ο Διακάκης, πίσω από το πολιτισμένο του πρόσωπο.
Βγήκε από το δωμάτιο βιαστικός.
Το ασπριδερό πρόσωπο της κυρίας Ιατρίδη εμφανίστηκε κατάχλομο κάτω από τη σκιά του υπόστεγου και τον τρόμαξε.
-Μήπως είδατε την Πολύμνια;
-Όχι, είπε εκείνος νιώθοντας πάλι την ενόχληση στην καρδιά του, την τελευταία φορά την είδα μαζί σας.
-Θα πήγε να βρει τον πατέρα της. Αλλά δεν βρήκα ούτε και αυτόν.
Ο Στεφάνου έσπρωξε πίσω τα γκρίζα του μαλλιά σαν κάτι απίστευτο να είχε υποθέσει. Ωστόσο δεν το είπε.
Θα σας βοηθήσω εγώ.

©️2024 Μαρία Μίγκλη
Αρθρογράφος – Συγγραφέας