Διηγήσεις
Απόσπασμα βιβλίου Πολιτεία
Είδες;
Δεν ήρθα!
Δεν πέρασα ούτε για μία στιγμή από τα δικά σου λημέρια. Σε αποχαιρέτησα και μαζί σου όλο το παρελθόν.
Αρκετά! Δεν θέλω άλλο! Ούτε τα θλιμμένα σου μάτια, ούτε τα τσαχπίνικα χαμόγελά σου,
ούτε τον ήλιο που φωτίζει το βλέμμα σου, ούτε την ελπίδα, ότι μαζί σου θα αναστηθώ!
Εγώ αναστήθηκα την ημέρα που αντίκρυσα τον φόβο σου και δεν πάσχισα να τον απαλύνω.
Την ημέρα που σε είδα να φεύγεις σαν κυνηγημένος από κοντά μου και δεν πόνεσα.
Ξαφνιάστηκα μόνο για λίγο και τίναξα τον κουρνιαχτό από τα πόδια μου.
Είχα “περπατήσει” πολύ για να μην κουραστεί κανένας του είδους σας! Σας είχα απλώσει το χέρι για να μη νιώσετε μοναξιά!
Εσείς “οι απόμακροι”, όπως σας έλεγα. Και με γοήτευε το μυστήριο της ψυχής σας.
Ήθελα, ντε και καλά, να το δω από κοντά! Να το γνωρίσω! Να το εξηγήσω!
Μα, κινδύνεψα, ξέρεις, πολύ. Κινδύνεψα να χαθώ στο απύθμενο της ψυχής σας και να μην ξαναβγώ στο φως του ήλιου.
Μετά… δεν ξέρω τί έγινε, ούτε ξέρω τί άλλο θα γίνει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν θέλω να δω τα μάτια σου.
Φοβάμαι μήπως η καρδιά μου σταθεί αδύναμη και με λυγίσει ο πόνος της.
Δεν είναι εύκολο, ξέρεις, να αποχαιρετάς το γνωστό σου παρελθόν!
Όμως, θα προτιμήσω το άγνωστο, που με καλωσορίζει, παρά το γνωστό τοπίο της θλίψης,
ντυμένο με τα κουρέλια της ανεμελιάς, της υψηλής λογικής και της “άποψης”, που χτίζει τα τείχη της μοναξιάς.
Αρκετά! Μεγάλωσα μαζί της. Βουτήχτηκα στο τέλμα της.
Κι αφού σώθηκα…
Αποχαιρετώ όλους όσοι μου τραυμάτισαν την ψυχή από την προσπάθεια να τους προσεγγίσω
και να τους μεταδώσω τη χαρά που δεν είχε η ψυχή τους.
Αντίο, παιδιά! Μπορώ και μόνη μου!
Αν θέλετε κάτι από εμένα, κουνήστε το χεράκι σας! Χωρίς σινιάλο δεν κάνω βήμα!
Αρκετά χρόνια έχασα και τα θέλω πίσω. Εδώ και τώρα! Τα θέλω ξανά!
©️2024 Μαίρη Μάκρα
Αρθρογράφος – Εκπαιδευτικός ψυχολογίας – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα