Ερωτικό Instantane – Το μήνυμα –

Ερωτικό Instantane

Η Λία πέρασε ένα μεγάλο σοκ, όταν ο φίλος της, της ανακοίνωσε ότι χωρίζουν. Δύο χρόνια
ήταν μαζί, έκτιζε στα όνειρά της το κοινό τους μέλλον, ένιωθε τη σιγουριά της αμοιβαίας
αγάπης, μέχρι που ο Παναγιώτης έτσι απλά χωρίς περισσότερες εξηγήσεις της είπε ότι
γνώρισε μια άλλη κοπέλα και δεν ήθελε να την κοροϊδεύει. Σπούδαζαν σε μικρή πόλη και
δεν ήθελε να το μάθει από άλλους.
Εβδομάδες έκανε να συνέλθει. Αρνιότανε νε βγει έξω και με το ζόρι πήγαινε στα μαθήματα.
Μόνο όταν στις Χριστουγεννιάτικες διακοπές πήγε στην οικογένειά της άρχισε να συνέρχεται
μέσα στην αγάπη των δικών της ανθρώπων.
Όταν επέστρεψε στα μαθήματά της άρχισε να βγαίνει και πάλι. Οι φίλες της όλο χαρά έκαναν
τα πάντα να την κάνουν να αισθανθεί όμορφα. Σε μια από τις εξόδους τους γνώρισαν τον Άκη.
Ένα χρόνο μεγαλύτερος, με πολύ ωραία μάτια, ψηλός και αθλητικός,
ξεχείλιζε από ευγένεια και σοβαρότητα.
Ο Άκης ήταν το βάλσαμο για τη Λία, όμως η ίδια με τις πληγές της ανοιχτές, δεν είχε τη
δύναμη να διακινδυνέψει άλλη μία απογοήτευση. Έβλεπε τον Παναγιώτη με την καινούργια
του φίλη και καταλάβαινε ότι δύσκολα θα τον ξεπεράσει. Δεχότανε με ευχαρίστηση και
ευγνωμοσύνη το διακριτικό φλερτ, όμως κρατούσε μια απόσταση, ασφαλίζοντας τα
αισθήματά της και προστατεύοντας τον εαυτό της. Αυτό κράτησε μέχρι το τέλος της
πανεπιστημιακής χρονιάς, όταν όλοι έφυγαν για τις διακοπές.
Τον επόμενο Σεπτέμβρη ξαναβρέθηκαν. Πιο δυνατή και πιο σίγουρη έπεισε τον εαυτό της, να
ξαναερωτευθεί και να κάνει μια καινούργια αρχή, όπως τη συμβούλευαν πιεστικά και οι
φίλες της. Έτσι ξεκίνησε να ανταποκρίνεται στο φλερτ του Άκη. Περπατούσαν και του
κρατούσε το χέρι, χόρευαν και τον έσφιγγε πιο δυνατά επάνω της. Ήταν έτοιμη να του δοθεί
εάν της το ζητούσε, όταν……
Μήνυμα στο κινητό. Ο Παναγιώτης της ζητούσε συγγνώμη και ήθελε να βρεθούν να μιλήσουν.
Στην αρχή σκέφτηκε να τον διαολοστείλει με μήνυμα. Όμως αποφάσισε να του τα πει
κατάμουτρα. Του έκλεισε ραντεβού στο μέρος των πρώτων κρυφών ραντεβού τους. Ετοίμαζε
το λογίδριο που θα έδειχνε πόσο προσβεβλημένη και πικραμένη αισθάνονταν.
Πόσο ρηχός και ψεύτης ήταν. Πόσο…. Πόσο.. πόσο…
Μόλις όμως τον είδε, ένας κόμπος της έφραξε το λαιμό. Τον είδε περίλυπο και χλωμό
να την πλησιάζει σαν παιδί που έκανε αταξία.
«Πριν πεις οτιδήποτε σε παρακαλώ συγχώρεσέ με» της είπε και αυτή ξέχασε τα τόσα «πόσο».
Ένα «γιατί» μόνο ψιθύρισε και αυτός της εξήγησε πόσο ηλίθιος ήταν που της φέρθηκε, όπως της
φέρθηκε. Έκανε ένα τρομερό λάθος που νόμιζε ότι θα την ξεπερνούσε και ότι θα τα
κατάφερνε ίσως, εάν δεν την έβλεπε με τον άλλον.
Η Λία τον άκουγε να της ξύνει την πληγή, όμως στην μνήμη της ήλθαν στιγμές όπως τότε
που τάισαν τα γατάκια του δρόμου με το γύρο που αγόρασαν για βραδινό, τότε που σε ένα
παγκάκι έβλεπαν το φεγγάρι να ανεβαίνει και να δίνουν ευχές και υποσχέσεις, τότε που της
χάρισε το αρκουδάκι που κέρδισε στη σκοποβολή, τότε που έγιναν μούσκεμα στη βροχή και
έτρεχαν στο σπίτι να στεγνώσουν, τα σινεμά, τα πάρτι, τα δώρα στα γενέθλια. Τον είδε με
σκυμμένο το κεφάλι να απολογείται κλαίγοντας, να της λέει ότι κοντεύει να τρελαθεί που την
βλέπει με κάποιον άλλον και τελικά τον αγκάλιασε και άρχισε να κλαίει μαζί του, για το
χρόνο που έχασαν, για τις στιγμές του δικού της πόνου και της δική του απογοήτευση από
τον καινούργιο του δεσμό.
Μπερδεμένη δεν είχε κουράγιο να αντικρύσει τον Άκη.
Τι να του πει του ανθρώπου;
Πώς να του εξηγήσει ότι η καρδιά της λειτουργεί αντίθετα από τη λογική;
Με ποιον τρόπο να του εξηγήσει ότι απετέλεσε απλά τη γάζα στις πληγές της;
Τελικά του έστειλε ένα μήνυμα ότι τα ξαναβρήκε με τον πρώην της και ότι δεν θα μπορούσαν
να συνεχίσουν την όμορφη ιστορία που ξεκίνησαν.
Δεν πήρε απάντηση.
Στο Πανεπιστήμιο, στις καφετέριες και σε πολιτιστικές εκδηλώσεις όταν ήταν με τον
Παναγιώτη και συναντούσαν τον Άκη, φρόντιζε πάντα να μην προκαλεί. Άφηνε διακριτικά το
χέρι του φίλου της και τον χαιρετούσε αμήχανα. Αυτός αντίθετα φαινότανε πιο άνετος.
Τη χαιρετούσε με τον ίδιο τρόπο, όπως τότε που τη φλέρταρε. Δεν έδειχνε στεναχώρια ή πίκρα
και αυτό την παρηγορούσε.
Μετά από τρεις μήνες ο Παναγιώτης ξαναβρήκε καινούργιο έρωτα. Και πάλι της ανακοίνωσε
ότι χωρίζουν και πάλι η Λία βρέθηκε μόνη της διπλά προδομένη και πληγωμένη. Όμως τώρα
ο Άκης ήταν εκεί. Με που την είδε μόνη την πλησίασε αμέσως. Της πρόσφερε τη φιλία του,
τη στήριξή του και την αγάπη που ένιωθε γι΄αυτήν. Της μίλησε και της είπε ότι θα την
περίμενε και όταν ήταν έτοιμη θα συνέχιζαν εκεί που σταμάτησαν.
Ήρεμος, ευγενικός, υπομονετικός και κυρίως γοητευτικός.
Η Λία βαθμολογώντας τον εαυτό της στο θέμα αντίληψης των ανδρών στο μηδέν ξεπέρασε
γρηγορότερα τον Παναγιώτη. Και αφοσιώθηκε στο να δημιουργήσει μια υγιή σχέση με τον
Άκη. Τα πήγαιναν μια χαρά, μέχρι που ολοκλήρωσαν τη σχέση τους. Και τότε άρχισε η
αλλαγή. Ο Άκης δεν ήταν πια ο ίδιος. Έβγαζε από μέσα του έναν διαφορετικό χαρακτήρα,
που της τον έκρυβε πολύ καλά. Συχνός και αναίτιος θυμός, ειρωνεία, αδιαφορία.
Άρχισε να φέρνει στην παρέα τους συναδέλφισσές του με τις οποίες φλέρταρε ξεδιάντροπα
μπροστά της.
Σε έναν αποκριάτικο χορό ο Άκης ξέφυγε τελείως. Την άφησε μόνη στο τραπέζι και πήρε μια
γνωστή τους να χορέψουν. Κάτι της είπε στο αφτί και γελώντας γύρισαν προς το μέρος της.
Αυτό ξεπέρασε κάθε όριο υπομονής. Πήρε το παλτό της και βγήκε στον κρύο δρόμο κλαίγοντας.
Ξεκίνησε με τα πόδια στους έρημους δρόμους. Περίμενε τον Άκη να τρέξει πίσω της, να τη σταματήσει,
να την ρωτήσει γιατί έφυγε, εάν είναι αδιάθετη, όμως τίποτα.
Συνέχισε κλαίγοντας με αναφιλητά μέχρι το σπίτι της. Φθάνοντας άκουσε το κλικ του κινητού της.
Είχε μήνυμα. Σίγουρα θα ήταν ο Άκης που θα ζητούσε συγγνώμη. Να της πει ότι απλά ήταν μεθυσμένος
και ότι φέρθηκε επιπόλαια. Και ήταν πρόθυμη να τη δεχθεί.
Ήταν πράγματι ο Άκης. Στο μήνυμα υπήρχε σε copy paste αυτό που του έστειλε μερικούς μήνες νωρίτερα.
«Άνοιξε το link που σου στέλνω. Καλό σου βράδυ».
Την άλλη μέρα όταν δεν εμφανίσθηκε, οι φίλες της την έψαξαν στο σπίτι της.
Τη βρήκαν ξαπλωμένη στη μπανιέρα. Δίπλα της το κινητό έπαιζε ένα παλιό τραγούδι των Μπίνη,
Χασκίλ, Περπινιάδη με τίτλο «Είμαστε τώρα πάτσι».

‘Δε θα πληρώνω πάντοτε
στον έρωτα χαράτσι
σε γλέντησα, με γλέντησες
κι είμαστε τώρα πάτσι’

 

©2025 Παύλος Κωνσταντινίδης
Αρθρογράφος * Συγγραφέας