Μικρές ιστορίες ψυχής – Η ΝΥΧΤΑΝΘΙΔΑ ΚΑΙ Η ΝΕΚΡΗ –

Μικρές ιστορίες ψυχής

Σε μιας γυναίκας, την καρδιά,
άναψε μια φρικτή φωτιά,
κι επνίγη απ’ τον καημό της…
Το μόνο, μες στ’ αποκαΐδια, που εσώθη,
ήταν το δαχτυλίδι της,
που πάνω του έφερε,
γαλάζιο, ένα τοπάζι,
μ’ ανταύγειες, τρυφερά νοσταλγικές…
Πως έμοιαζεν το τιμαλφές,
με θλίψη κάτωχρη,
όμοιο, κλαδί δέντρου, σαπισμένο,
αφήνοντας πολύτιμο, τον ύστερό του σπαραγμό,
καθώς κυλά, στης γης, τη χωματένια άπλα,
ως γεγραμμένη μοίρα του,
μ’ αυτή, να γίνει ένα…
Στα κρύα βρύα, το ‘ βρηκεν,
μια νύμφη-νυχτανθίδα…
Πλήθος μικρών πυγολαμπίδων,
σαν τα θλιμμένα μάτια της,
πλέξανε φωτεινό ιστό,
γερμένο, στην κρινένια χούφτα…
Δίπλα της τότε, εστάθη η νεκρή,
με παγωμένο σάβανο θανάτου…
Το πέρασε στο δάχτυλο, της νύμφης-νυχτανθίδας,
και της εμίλησε, μα δίχως να μιλά…
– Πάρτο!!!…
Κάποτε, το φορούσα εγώ,
μα πέθανα, με χέρια αδειανά,
μ’ ανίσκιωτο, του έρωτα το σώμα…
Για τούτο, φρόντισε εσύ,
κάτι να έχεις μες στα χέρια σου
κι έρωτα ίσκιος,
γλυκού αρσενικού,
να σκιάζει πάντοτε,
του θήλυ σου του τρυφερού, την έγνοια…
– Κι η περηφάνεια μου ?…
δειλά ετόλμησεν, η νύμφη-νυχτανθίδα…
– Ξέχαστην!!!…
Εμπόδιο αν στέκει, ανάμεσα σ’ εσέ,
και κείνο, που τόσο θέλεις ν’ αποκτήσεις…
Αγνοεί ο έρωτας, το πνεύμα μόνο,
ψωμίζεται με γήινη τροφή…
Και μάθε, πως ποτέ δεν ζει,
η Αφροδίτη, η αγνή, χωρίς τη βέβηλη…
είπε η νεκρή, δίχως τα χείλη να σαλεύει…
Άξαφνα, φύγαν οι πυγολαμπίδες…
Το φως εσβήσθη, απ’ της νύμφης την παλάμη…
– Κι αν ο καλός μου, δεν με θέλει ?…
ερώτησεν απέλπιδα, η νύμφη-νυχτανθίδα…
Τότε η νεκρή, έπαψε ν’ ανασαίνει πια,
και η στερνή, της νυχτανθίδας η πνοή,
νότισε σαν αχνός, το παγερό το χόρτο…
Το άψυχό της σώμα,
θαμπά το φώτισαν, μύρια αστράκια,
με ήχους θλιβερά, αβρούς,
που τόσο μοιάζαν,
με ήχους πένθιμους,
θρηνητικούς, του έρωτα, ψαλμούς…

©2025 Φωτεινή Μανούση
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα