
Περί ραγισμένης καρδιάς Έργο του ζωγράφου Μιχάλη Σοφούλη
Ποίημα εμπνευσμένο από τη συνοδευόμενη εικόνα που μου απεστάλη όταν αποδέχτηκα τη συγγραφική πρόκληση της ομάδας ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΓΛΑΥΚΑΣ να γράψω ένα κείμενο για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου βασισμένος σε μια εικόνα που θα μου δοθεί στην τύχη…
Λένε πως το σπασμένο γυαλί δεν κολλάει ξανά.
Το ίδιο λένε και για τη ραγισμένη καρδιά.
Ό,τι γράφει, λένε, δεν ξεγράφει.
Scripta manent, λένε.
Ό,τι έγινε έγινε, λένε.
Μα στης επιδιόρθωσης τη δύναμη εγώ έχω πίστη.
Ίσως και γι’ αυτό να γράφω ποίηση…
Ό,τι σπάει ξαναφτιάχνει.
Ό,τι χωρίζεται επανενώνεται.
Ό,τι γράφεται σβήνεται ή καλύπτεται.
Ό,τι έχει ειπωθεί μπορεί να ανατραπεί.
Ό,τι έχει συμβεί μπορεί να λησμονηθεί.
Ό,τι έχει χαλάσει μπορεί και πάλι να λειτουργήσει.
Ό,τι έχει σβήσει μπορεί να αναζωπυρώσει.
Το άγονο το χώμα
δε σημαίνει πως δε θα χορταριάσει ποτέ ξανά.
Οι πληγές που αφήνουν σημάδι
δε σημαίνει πως δεν έχουν επουλωθεί πλήρως•
η ανοιχτή πληγή είναι το πρόβλημα.
Όταν κρυώνεις
και σου ρίχνω στους ώμους τη ζακέτα μου,
δε σημαίνει πως θα μείνεις για πάντα παγωμένη,
δεν είναι μάταιη η κίνηση•
θα ξαναζεσταθείς.
Έτσι κι η καρδιά…
Η ζεστασιά της αγάπης και της συγχώρεσης
δύναται να την τήξει,
κι έτσι να καλυφθούν οι ραγισματιές
με το νέο ρέον υλικό
και να ενωθεί ξανά.
Ούτε γάτα ούτε ζημιά,
μονάχα μια μεγαλύτερη καρδιά.
Κι αν μοιάζει σε ρούχο μπαλωμένο;
Αν μοιάζει σε ρούχο μπαλωμένο,
σημαίνει πως μπορεί να φορεθεί ξανά.
Σημαίνει πως δεν είναι η ώρα του να πεταχτεί,
γιατί κάποιος κάθισε να το ράψει ιδιοχείρως.
©2024 Γιώργος Τσιβελέκος
Λογοτέχνης – Επιμελητής βιβλίων – Αρθρογράφος
