Η δική τους σταγόνα*
Εκείνη στεκόταν πάνω απ’ το προσκέφαλό του.
Ξαγρυπνούσε σκουπίζοντάς του τον ιδρώτα
που έτρεχε ασταμάτητα απ’ το μέτωπο,
παρόλο που δεν ήταν εμπύρετος.
Κάθε φορά που άνοιγε τα μάτια του, τον καθησύχαζε
λέγοντάς του πως ήταν απλώς ένας εφιάλτης.
Του υποσχόταν πως θα άλλαζε στο εξής
προς το καλύτερο η ζωή του.
Τον παρακινούσε να γίνει καλά.
Του έδινε κίνητρα για ν’ αποχωριστεί την κλίνη.
Εκείνος προσπαθούσε να κρατήσει στη σκέψη του
εκείνη να στέκεται πάνω απ’ το προσκέφαλό του.
Να ξαγρυπνά σκουπίζοντάς του τον ιδρώτα
που έτρεχε ασταμάτητα απ’ το μέτωπο.
Κάθε φορά που ανοίγει τα μάτια του, να τον καθησυχάζει
λέγοντάς του πως ήταν απλώς ένας εφιάλτης.
Να του υπόσχεται πως θα αλλάξει στο εξής
προς το καλύτερο η ζωή του.
Να τον παρακινεί να γίνει καλά.
Να του δίνει κίνητρα για ν’ αποχωριστεί την κλίνη.
Εκείνος προσπαθούσε να λησμονήσει
πως το δικό τους για πάντα
είχε τελειώσει μαζί μ’ εκείνη,
πως το δικό τους για πάντα
είχε αντικατασταθεί από ένα για λίγο.
Εκείνος προσπαθούσε να θυμάται
πως το δικό τους για λίγο
ήταν το δικό τους για πάντα
και πως το ποτέ και το καθόλου
δεν μπορούσαν να τους το κλέψουν.
Είχαν ρίξει μια για πάντα
τη δική τους σταγόνα
στην κανάτα του χρόνου.
*Εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα Το δικό μας για πάντα, οπότε και αφιερωμένο στη συγγραφέα του, τη Χαρά Μαρκατζίνου, η οποία με είχε ρωτήσει τι σημαίνει για μένα το για πάντα και ήταν σίγουρη πως θα έδινα μια ποιητική απάντηση.
©2024 Γιώργος Τσιβελέκος
Λογοτέχνης – Επιμελητής βιβλίων – Αρθρογράφος
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα