ΚΥΠΡΟΣ 1974

ΚΥΠΡΟΣ 1974

Μην κρύβεις νύχτα τον ήλιο μου.
Το σκοτάδι μετατρέπει
σε εφιάλτες τα όνειρα
και το μαύρο
σκεπάζει τη μνήμη.
Μα εγώ θέλω να θυμάμαι
τη μέρα που βάρβαροι
μαγάρισαν τη γη μου
και θεριά κατασπάραξαν
αμούστακα παιδιά.
Θέλω να βλέπω
τον πληγωμένο Πενταδάκτυλο
με τη λόγχη του μισοφέγγαρου
βαθιά στην καρδιά του.
Μην κρύβεις νύχτα τον ήλιο μου.
Τρομαγμένο παιδί,
η ελπίδα της μάνας του αγνοούμενου,
λόγος ύπαρξης.
Της προδομένης
και ματωμένης πατρίδας τον ήλιο,
μην κλέβεις νύχτα.
Μόνο αυτό μας έμεινε
να φωτίζει τη σακατεμένη θύμηση.
Τόσα νεκρά παλληκάρια
που άκλαφτα δεν τα άφησες,
άθαφτα όμως
προσμένουν ακόμα.
Μην κρύβεις νύχτα τον ήλιο μου,
να βρουν το δρόμο
της Λευτεριάς οι εραστές
μήπως γυρίσουν πίσω!

©2023 Δέσπω Πηλαβάκη

Αρθρογράφος – Ποιήτρια