ΛΥΤΡΩΣΗ

Σε δρόμο που δε φώτισε λυχνάρι και φανός

τα γόνατα λυγίσανε, κοντεύεις να αποκάμεις.

Περπάτησες ανέστιος καιρό και ορφανός

σε μέρη που μαστίγωσαν στοιχεία και δυνάμεις.

Ζυγό σου φόρτωσαν βαρύ αφέντες και ρηγάδες,

που σε γαιώδη σπήλαια τα έθνη κυβερνάνε.

Σαν μύστες που συνάχτηκαν με πυρωμένες δάδες

λαών σε βάθη σκοτεινά τα τέκνα τυραννάνε.

Ματώνει πάντα η ψυχή μπροστά στην αδικία,

τον θόλο τον γλαυκό της γης ποθεί δικό της να ’χει.

Μα πιάνει μόνο άνεμο και πλάι στην οικία

και στην εστία της ζωής θρηνεί οικτρά μονάχη.

Να μη γυρεύεις σ’ εκκλησιές, μηδέ στις βιβλιοθήκες,

σε αγορές πολύβουες, σ’ αυλές των ηγεμόνων

τα δώρα που σου δόθηκαν· δε θα βρεις σ’ αποθήκες,

σε θησαυροφυλάκια τον πλούτο των αιώνων.

Μα μέσα στην απλή καρδιά που ξέρει ν’αγαπάει,

που έμαθε και έκανε τον πόνο της κουράγιο

και δε φοβάται τη χαρά το φως της να σκορπάει,

χωρίς να νιώθει έπαρση, σ’ αμαρτωλό και άγιο.

Την ήττα κάνε δύναμη και τ’ όνειρο αλήθεια,

να λάβεις τη πληρότητα που θα σε ξεδιψάσει.

Γλυκό κρασί στη κούπα σου και η καρδιά στα στήθια

θ’ απλώσει την αγάπη σου και νια θα φτιάξει πλάση.

Αν μέσα έχεις άνοιξη που διώχνει τον χειμώνα,

δεν θα ’σαι ένα είδωλο στης λίμνης τον καθρέφτη,

μα μια ανταύγεια ύπαρξης λαμπρής που στον αιώνα

αλήθειας λάμψη έφερε  σε έναν κόσμο ψεύτη.

©2023 Δάφνη Τζαμαλή Υακίνθου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια