Ποίηση – Θα συναντηθούμε στον στίχο –

Ποίημα
Συχνά ονειρεύομαι ότι είμαι πάλι παιδί,
η καρδιά μεγαλώνει περισσότερο
απλά θέλει ξανά και ξανά,
μια ανήσυχη λάμψη της ανθρωπότητας,
την αρχοντιά της μορφής·
σπάζοντας τη νύχτα
ο ουρανός καίγεται,
η παλίρροια ακόμα ζυγίζει…
Τώρα ο κόσμος καίγεται!
μάτι και αυτί στο σκοτάδι…
τα βήματα της λαχτάρας.
Απογοήτευση και μυστικός πόνος.
Τρεις καιρικές συνθήκες μαζί,
έγιναν αναιδείς!
Υπάρχει ελευθερία στα βουνά!
Το δάσος ορμάει στην πλαγιά του βουνού.
Πόσο κρύος είναι ο άνεμος…
ο βραδινός άνεμος είναι σαν αιχμηρό
περιπλανώμενο τραγούδι.
Ο βράχος είναι τόσο απότομος,
αλλά οδηγεί στην κορυφή.
Λάμπει ο απογευματινός ήλιος,
ακούγοντας ήρωες
στο σπίτι της αγάπης,
σκορπίζοντας τον όλεθρο από τις αρχαίες μέρες.
Όταν η μάχη του δάσους τελείωσε,
κατευθύνθηκα προς το διάστημα,
στο τέλος του κόσμου.
Με απάτη και ψέμα
σαν άγριοι λύκοι, βρυχώμενοι,
στη μάχη που ήρθε,
είδα τους γιους του μεσονυχτιού,
μέσα στην άδεια χώρα της ζωής μας,
να παραληρούν.
Περπατάς στο νησί της ομίχλης,
υποκριτική απληστία
με βήματα φαντάσματα.
Ο τόπος μας είναι εκεί που αγαπάμε…
ελεύθερος από πόνο και θλίψη.
Σκληρή δουλειά στην αναπνοή,
να είσαι αυτό που έχεις.
Όλα γίνανε ήσυχα!
Αυξήθηκε η συνείδηση.
Φεγγαραχτίδα στο μονοπάτι,
βασιλεύει η σιωπή·
οι σκέψεις μοιάζουν με τάφους,
η ώρα της αναστροφής.
Η φωτιά έσβησε,
όλα κάηκαν!
Στις φλόγες η πυρκαγιά ήδη κάηκε.

Έβαλα τις στάχτες στο ποτήρι.
Κάηκαν και τα όνειρα!
Τίποτα δεν θα ξεχαστεί στη φωτιά,
ιδρώτας και αίμα,
το φως έσβησε πολύ νωρίς
—το ξέρω με ακραίο πόνο—
πονάνε οι αποχαιρετισμοί.
Αέναη κίνηση
στο μεγάλο παγκόσμιο ρολόι.
Για να αλλάξουμε τον κόσμο μας.
Έχει νόημα να κουράζεσαι να περπατάς!

©2024 Δανιήλ Τσιορμπατζής
Αρθρογράφος – Ποιητής