Αφήγημα * Αληθινή ιστορία
Ένα ίδρυμα.
Μια εθελόντρια.
Μια αναδοχή που δεν έγινε…η πικρή γεύση που άφησε.
Η ζωή που μας μοιράζει στιγμές χαράς, λύπης, απογοήτευσης.
Η κόρη που αγάπησες,που σε αγάπησε,η κόρη που απέκτησες,η κόρη που έχασες.
Ένα παιδί κακοποιημένο, μαραζωμένο,στη γωνιά ενός ιδρύματος.
Να γίνεσαι η μάνα που λαχταράει να έχει…σε αποκαλεί “μαμά” και ο πόνος της ψυχής της γιατρεύεται.
Και γύρω σας θλιβερά ανθρωπάκια προσπαθούν να σας απομακρύνουν.Και μια μέρα,μια τυχαία απόφαση την στέλνει μακριά σου.
Σκέφτεσαι :”Ας είναι μόνο καλά”.
Αλλά ξέρεις πως δεν είναι.Απομονωνεται,
κλεινεται ξανα στο καβούκι της.
Ένα παιδί είναι που το βρίσκουν ευάλωτο και το εκμεταλλεύονται,το βιάζουν,το αναγκάζουν σε χρήση ουσιών…το στέλνουν πίσω στο κακοποιητικό περιβάλλον.
Και θυμώνεις…και σε πιάνει θλίψη…μα πάντα περιμένεις την επιστροφή.
Την επιστροφή της στο σπίτι,γιατί στη καρδιά της είσαι πάντα με κάποιο τρόπο.
Τι χρειάζεται ένα κακοποιημένο παιδί;
Πολύ αγάπη!
Ψυχολογική στήριξη.
Να είσαι πραγματικά εκεί,να πέφτεις στα πατώματα μαζί του όταν δε νιώθει καλά,όταν οι μνήμες το βασανίζουν.
Να ανοίγεις την αγκαλιά σου και την καρδιά σου ολοκληρωτικά.
Να γίνεσαι ο φύλακας άγγελος του…
Κι ας είναι δύσβατο το μονοπάτι.
Να είσαι απλά,αληθινός γονιός γιατί η γονεϊκότητα δεν είναι θέμα DNA.
Κι ας είσαι μια αυθαίρετη μάνα!
©️2023 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αιώνια ονειροπόλα
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα