Αφήγημα
-“Θα έρθω, να με περιμένεις”
Της είπε και συνέχισε:
-“Θα γίνεις γυναίκα μου, είσαι ήδη στη ψυχή μου”
Κι εκείνη δάκρυσε, όχι από λύπη.
Υπήρχαν στιγμές που χανόταν… στον κόσμο των σκέψεων του.
Μα πάντα της έλεγε πόσο πρωτόγνωρα συναισθήματα νιώθει μαζί της.
Ορμητικός, προστατευτικός, άντρας που τηρούσε το λόγο του..
-“Σ’ αγαπώ τόσο πολύ που πονάω για σένα.
Αν δε καταφέρω να ζήσουμε μαζί θα είμαι ανίκανος.
Εκείνη ευαίσθητη, ρομαντική μα και χειμαρρώδης.
Μια γυναίκα που πάντα φρόντιζε με στοργή όσους αγαπούσε.
Μια μέρα, μια ασθένεια άρχισε να τη συντροφεύει, μα τον περίμενε.
Όμως εκείνος δε χαμογελούσε πια.
Τα προβλήματα του τον πλάκωσαν.
Και ξαφνικά πήρε μια απόφαση.
Και για τους δύο.
Χωρίς να τη ρωτήσει.
-“Οι δρόμοι μας πρέπει να χωρίσουν. Πρεπει να τελειώσουμε την αγάπη”
Κι εκείνη έμεινε ν’ αναρωτιέται:
-“Άραγε η αγάπη λήγει;”
Και ο λόγος του; Ίσως αυτή τη φορά να μη τον κρατήσει..
Σκέψου όμως… όσο ακόμη προλαβαίνεις.
Γιατί θα έρθει κάποια μέρα που, όσο και να θέλεις, δε θα μπορείς να κάνεις τίποτα!
Πότε θα συμβεί αυτό;
Όταν εκείνη δεν θα ζει πια.
Τότε θα είναι αργά για όλα, δε θα υπάρχει ούτε μία ευκαιρία.
Θα απομένει μόνο ένα κεράκι στη μνήμη της…
©️2025 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος * Στιχουργός * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα