Ερωτικό Instantane
Λένε πως κάποιες συναντήσεις δεν είναι τυχαίες.
Πως οι ψυχές αναγνωρίζουν η μία την άλλη πριν προλάβουν τα λόγια να σχηματιστούν.
Έτσι μου συνέβη και εμένα τη νύχτα εκείνη,
κάτω από το φως του φεγγαριού, όταν σε άκουσα για πρώτη φορά.
Η θάλασσα ήταν ταραγμένη, όπως κι εγώ.
Ένα κύμα μέσα μου σκαρφάλωνε διαρκώς σε άγνωστα ύψη,
έτοιμο να ξεσπάσει. Μα η φωνή σου… εκείνη η αθόρυβη μελωδία,
ήρεμη και βαθιά, ήρθε σαν άνεμος ζεστός να σβήσει την καταιγίδα.
Δεν χρειάστηκαν μεγάλες εξηγήσεις.
Δεν χρειάστηκαν καν υποσχέσεις.
Το άκουσμα της φωνής σου αρκούσε για να επανέλθει η γαλήνη.
Δεν ήταν απλώς μια γνωριμία. Ήταν ανάσα.
Κι αν κάποτε πίστευα πως η αγάπη είναι μια στιγμή πάθους που σβήνει γρήγορα,
εσύ μου απέδειξες πως είναι κάτι βαθύτερο.
Δεν είναι η ένταση, αλλά η ηρεμία που προσφέρει ο άλλος.
Δεν είναι μόνο το σώμα που ζητάει το σώμα· είναι η ψυχή που αναζητά καταφύγιο.
Δεν ήρθες στη ζωή μου σαν επιθυμία. Ήρθες σαν φως.
Η ανάσα σου είναι η δύναμή μου και η αγάπη σου η ασπίδα μου.
Μια προστασία αόρατη, μα υπαρκτή.
Μια παρουσία που δεν αγγίζεις μόνο με τα χέρια, αλλά με κάθε χτύπο της καρδιάς.
Και από τότε, η θάλασσα μέσα μου ησυχάζει κάθε φορά που σε σκέφτομαι.
Κάτω από το φεγγάρι.
Εκεί που όλα ξεκίνησαν.
©2025 Ανδρέας Παναγιωτάκης
Αρθρογράφος * Δημοσιογράφος * Συγγραφέας
